De rel rond de behandeling van de Italiaanse ambassadeur en een RAI TV-ploeg tijdens de finale van het EK voetbal in Rotterdam begint de trekken aan te nemen van een commedia dell'arte volgens de beste Italiaanse tradities. Daar kunnen die boerse Hollanders nog eens wat van leren!

10/07/2000 - Nu.nl

De rel rond de behandeling van de Italiaanse ambassadeur en een RAI TV-ploeg tijdens de finale van het EK voetbal in Rotterdam begint de trekken aan te nemen van een commedia dell'arte volgens de beste Italiaanse tradities. Daar kunnen die boerse Hollanders nog eens wat van leren!

In het Europees Parlement werden we door de geachte Italiaanse afgevaardigden vergeleken met de Hutu's en de Tutsi's. De Nederlandse afgevaardigden zaten er sip bij. Een en ander werd geïllustreerd met schitterend gemonteerde TV beelden waaruit de volstrekte onschuld van de TV-ploeg en het barbaarse karakter van onze ordehandhavers moest blijken. De ministerpresidenten van beide landen en de ministers van Buitenlandse Zaken komen eraan te pas. De betrekkingen tussen beide landen zijn ernstig in gevaar!

De Italianen weten perfect hoe zij ruzie moeten maken met inzet van alle middelen, waarbij de voortdurende aanval de beste verdediging is. De Nederlandse autoriteiten verbouwereerd achter latend. En er zal heus wel iets gebeurd zijn. Daarnaast blijkt dat de leiding van de ordetroepen niet tijdig heeft ingegrepen, ook één van de hoge ambtenaren van onze ministerpresident heeft een paar uur vast gezeten.

Wat ik het goede nieuws vind in deze affaire is dat de ordedienst zonder onderscheid naar rang en stand heeft gewerkt. Instructies zijn instructies en daar heeft zelfs de koningin zich aan te houden. Zo niet, dan volgen de afgesproken maatregelen, heerlijk! Voelt die ambtenaar ook eens wat het is om opgepakt te worden volgens de instructies die door zijn collega's zijn bedacht.

Het slechte nieuws is natuurlijk dat men kennelijk zo nerveus was dat het gevoel van verhoudingen enigszins verloren ging en een betrekkelijk onschuldig incident niet werd gesust, maar verder kon escaleren. Wim Kok heeft nog eens olie op het vuur gegooid door niet onmiddellijk zijn excuses aan te bieden, maar een diepgaand onderzoek af te wachten. Kok denkt dat het overal de polder is. Die Italianen zijn helemaal niet geïnteresseerd in dit diepgaande onderzoek van Kok maar willen genoegdoening.

Buitendien maakt hij het zich nu wel erg moeilijk. Uit dat onderzoek zullen weinig vreselijkheden blijken en zal het wel zo zijn als overal: waar twee kijven hebben twee schuld. Dat worden dus wel erg ingewikkelde excuses. Enerzijds mogen die dan niet zo worden geformuleerd dat de Italianen zich voor de tweede keer geschoffeerd voelen en dat risico loop je gemakkelijk bij dit heetgebakerde volk, anderzijds kunnen onze koene ordehandhavers ook niet in hun hemd worden gezet, want de strenge instructies zijn door Kok c.s. zelf bedacht. Kok had zich deze ellende kunnen besparen door met veel omhaal van mooie woorden dit incident met een van onze beste vrienden diep te betreuren, einde oefening en voluit begrepen in Italië.

Enig leedvermaak heb ik wel. Ruim een half jaar geleden werd Oostenrijk mede op initiatief van Kok volstrekt ten onrechte in de beklaagdenbank geplaatst. Op voorhand werd het land beschuldigd van schending van Europese normen en waarden, omdat dit land het op grond van voorbeeldig verlopende verkiezingen waagde de partij van Jorg Haider in de regering op te nemen. Het onder leiding van Kok zelf opgestelde verdrag van Amsterdam werd door deze actie naar de letter en de geest met voeten getreden.

Daar komt nog bij dat Oostenrijk behoort tot de landen die de meeste asielzoekers opneemt in de EU en hen royaal behandelt. De hele actie sloeg dus vooralsnog nergens op. Het land weet zich nu de risee van Europa, zonder enige vorm van proces, van hoor en wederhoor. Als het aan Kok ligt gaat de EU daar net zo lang mee door totdat de partij van Haider uit de regering is verdwenen. Zeldzaam grof en zeldzaam dictatoriaal! In dat licht bezien is het partijtje oren wassen door de Italianen maar kinderspel.

Pim Fortuyn