Eerlijk gezegd heb ik met verbijstering gekeken en geluisterd naar de politieke reacties in ons land en in veel andere lidstaten van de EU op de vorming van een regering in Oostenrijk, waaraan de partij van Jörg Haider, de FPÖ deelneemt. Ter bepaling van onze gedachte, deze partij heeft een even grote kiezersaanhang als bij ons de PvdA. Op deze manier ingrijpen in de nationale soevereiniteit van een land, het recht om op basis van de kiezersuitspraak een regering te vormen, is nog nooit eerder vertoond en belooft niet veel goeds voor de toekomst.

03/02/2000 - Nu.nl


Eerlijk gezegd heb ik met verbijstering gekeken en geluisterd naar de politieke reacties in ons land en in veel andere lidstaten van de EU op de vorming van een regering in Oostenrijk, waaraan de partij van Jörg Haider, de FPÖ deelneemt. Ter bepaling van onze gedachte, deze partij heeft een even grote kiezersaanhang als bij ons de PvdA. Op deze manier ingrijpen in de nationale soevereiniteit van een land, het recht om op basis van de kiezersuitspraak een regering te vormen, is nog nooit eerder vertoond en belooft niet veel goeds voor de toekomst.

De verklaring voor deze overkill zoek ik in het slechte geweten van veel politici als het gaat om het hanteren van het vreemdelingenvraagstuk. De EU is niet in staat gebleken dit belangrijke vraagstuk ook maar enigszins gezamenlijk te regelen. Het liefst schuift men de hete aardappel van het eigen bord op dat van de buurman. We weten de toestroom niet te matigen en in geen van de lidstaten is het integreren van vreemdelingen in de eigen samenleving een succes. Het lukt uiterst moeizaam tot helemaal niet. Dit wordt weliswaar in allerlei onderzoek naar het verschijnsel kwalitatief en kwantitatief onderkend, maar politiek min of meer doodgezwegen.

Geen regering of politieke partij die deel uitmaakt van het establishment, durft te erkennen dat we met de handen in het haar zitten. Zij die dat wel durven erkennen, worden steevast in de hoek geplaatst van vreemdelingenhaters en racisten. Op politiek niveau wordt de ernst van de problematiek nog steeds niet erkend. Men blijft de indruk wekken dat het beleid al deze problemen in de naaste toekomst zal oplossen en benadrukken dat de ontsporingen slechts incidenten zijn.

Ondertussen is het land dat het woord apartheid uitgevonden heeft, bezig met rigoreuze segregatie van de samenleving. Over ruim tien jaar worden, aldus berekeningen van het CBS, de meeste van onze steden bevolkt door burgers waarvan meer dan de helft wortels heeft in den vreemde. In het onderwijs voltrekt zich die segregatie inmiddels razendsnel. Een zogenaamde zwarte school lijkt een paspoort voor slechte of mislukkende integratie en belabberde toegang tot de arbeidsmarkt. Voor de gevangenissen en opvoedingsgestichten valt hetzelfde verhaal te vertellen.

De oorzaak daarvan is in veel gevallen slechte integratie. Over de mogelijkheden tot integratie en het tempo daarvan is de politiek tot nu toe niet alleen veel te optimistisch geweest, maar heeft zij steeds een volstrekt verdraaid beeld gegeven. De multiculturele samenleving bestaat alleen in hun hoofden, nauwelijks in de werkelijkheid.

Haider drukt de Nederlandse politiek vroeg of laat met de neus op deze feiten en dan levert alle commotie toch nog iets goeds op. Voor het overige is het een schaamteloze vertoning, waarin het belang van Haider in Oostenrijk volledig uit zijn verband wordt gerukt. Onze politieke elite is nog bezig met de vorige oorlog en dus is Haider een mini-Hitler.

Was het maar zo eenvoudig, de geschiedenis herhaalt zich zelden en zeker niet in dit geval. Oostenrijk heeft in achtertuin de Balkan, voor ons vooralsnog een ver van ons bed show, voor hen een zeer nabije dagelijkse realiteit. Dat men in dat land zo angstig is voor een muliculturele samenleving is geen waanidee, maar een realiteit waarvan men de catastrofale gevolgen bij de buren dagelijks kan ervaren.

In dat licht bezien en gevoegd bij het onverwerkte nazi-verleden van Oostenrijk is de FPÖ een burgermanspartij die ten dele met angst kijkt naar de toekomst en het eigene tracht te bewaren en te koesteren en anderzijds aansluiting probeert te vinden met de nieuwe tijd. Ware evenwichtskunst, niet iets om te isoleren.
Laten we maar eens afwachten wat hun regering te brengen heeft, ondertussen hebben wij onze handen meer dan vol met het eigen volledig falende vreemdelingenbeleid.

Pim Fortuyn