Het was in 2002, na 7 jaar van economische voorspoed dat de eerste tekenen van een nieuw tijdperk zich aftekende. In het rijke westen groeide met name gedurende de internethype bomen tot in de hemel. Maar terwijl iedereen zich richtte op de economische groei, de beurshausse, het afsluiten van een superhypotheek en men uitging van een lange periode van voorspoed, kreeg de Amerikaanse economie, de mondiale economische motor te maken met problemen. En toen werd het 11 september 2001, de ogen van het westen werden geopend!

In Europa heerste sinds de Tweede Wereldoorlog en de periode van dertig jaar erop een antipathie tegen alles wat neigde naar nationalistische gevoelens. Door de Culturele revolutie en een links-socialistische was er met name in West-Europa een cultuur ontstaan, waar alles mogelijk was, waar gelijkheid bovenaan stond, waar het gezag en bijvoorbeeld de politie steevast minder authoriteit verkreeg, waarin allerlei leefvormen ontstonden, waarin emancipatie leidde tot de zeer positieve ontwikkeling voor gelijke posities van mannen en vrouwen, waarin mensen makkelijker dan ooit tevoren van partner wisselde, waardoor kinderen vaker in gebroken gezinnen terechtkwamen. Dit was op zich geen probleem, omdat de overheid door middel van allerlei mogelijkheden zorgde voor opvang van deze kinderen. Toch weet ik met te herinneren, dat er toendertijd gesproken werd van "een verweesde samenleving". Meer dan ooit waren mensen op zoek naar houvast!

Hoewel met name Nederland een zeer rijk land was, en in zekere mate nog steeds is, waar er eveneens een groot aantal problemen. Ondanks de technologische mogelijkheden, waren verschillende regeringen er niet in geslaagd om het fileprobleem aan te pakken. Daarnaast mag het een schande heten dat de Gezondheidszorg veel problemen kende. Lange wachtlijsten, gebrek aan voldoende gekwalificeerd personeel, een overtal aan managers en een zeer gecompliceerd zorgstelsel zorgde voor een zeer inefficiënt systeem. Ook de onderwijssituatie was voor een hoog ontwikkeld land als Nederland somber te noemen. Waar ter wereld was de uitval van docenten en leraren zo groot als hier. Bovendien klaagde het bedrijfsleven steen en been dat er weinig technisch talent beschikbaar kwam om hoogontwikkelde technologieën in Nederland op lange termijn succesvol te kunnen behouden.

Op 11 september 2001 werden dus de ogen van het westen geopend. Door een terroristische aanslag op het WTC in New York werd meer dan eens duidelijk dat er groeperingen bestonden die ageerden tegen de westerse wereld. De aanslag bleek gepleegd door extremistische leden van een richting binnen de Islam. Later is gebleken dat dit het begin was van een periode vol angst en geweld. Al in 2002 werd duidelijk welke onderhuidse stromingen zich in de Westerse maatschappijen bevonden. In Engeland was, door een hoge geestelijke, al eens opgeroepen tot het bevechten van een Islamitische Staat. In 2001 waren er in diverse Engelse staten onrusten geweest tussen oorspronkelijk Engelsen en Engelsen van Pakistaanse afkomst. In 2002 werd in België de leider van de Arabisch Europese Liga, Abdul Jahjah opgepakt. Hij zou hebben aangezet tot rellen nadat een een gestoorde Belg een Marokaans-Belgische moslim had doodgeschoten. Hoewel Jahjah in de weken daarop werd vrijgelaten, werd duidelijk dat het AEL een steeds duidelijker profiel ging krijgen. Na enige aanslagen en rellen was Jahjah eind 2003 wederom opgepakt en tot 4 jaar cel veroordeeld. In gevangenschap had Jahjah een boek geschreven waarin extremische Moslims werden opgeroepen de Jihad in Europa te bevechten. Ook tegenwoordig geldt dit boek nog als leidraad voor de strijd in Europa.

In 2007 waren de eerste schermutselingen begonnen: de AEL had in Nederland en België aan de verkiezingen meegedaan en een flink aantal stemmen gewonnen. Na de verkiezingen waren aanhangers van AEL provocerend de straat opgegaan en in meerdere steden was het tot flinke rellen gekomen. In diverse Moskeën van Frankrijk, Engeland, Duitsland, Nederland, België en Nederland waren militante Moslims begonnen om de revolutie in Europa te prediken. Jonge gelovigen hadden zich vol vuur aangemeld. Omdat zij door de snel groeiende tweedeling en tegenstelling in Europa redelijk kansloos waren geworden in de economische en sociale maatschappij, waren zij bereid om als martelaren te sterven voor de goede zaak.

Het trieste was dat regeringen nauwelijks oog hebben gehad voor de ontwikkelingen die in de Moskeën gaande waren. Telkens werd er door politici van met name PvdA (Job Cohen), Groenlinks en D'66 opgeroepen tot het aangaan van een dialoog. Deze werd ook bereikt met tegenwoordigers van diverse Islamitische organisaties. De dialoog had plaats in ongedwongen en vriendelijke sfeer. Het was opgevallen dat de integratie van grote groepen Immigranten achterbleef, maar gelukkig werden er kleine succesjes geboekt. Hiermee werd tot in den treure gepronkt in elke maatschappelijke discussie. Wel was gebleken dat de Moskeën huiverig waren geweest om autochone Nederlanders toegang te verlenen in hun midden. Het waren en bleven gesloten gemeenschappen. Bovendien konden geestelijken uit naam van het geloof allerlei uitspraken doen, zonder dat het consequenties had. Meerdere malen waren aanstootgevende opmerkingen, krenkend voor oorspronkelijke Nederlanders (nog steeds in de meerderheid), na enige gesprekken met vertegenwoordigers van de Islam gesust. Hoe opvallend was het dat een Rotterdams Imam, die zelfs uit Marokko was verbannen, vanwege zijn extreme opvattingen en uitspraken, in Nederland ongehinderd mocht preken. Verder herinner me met ongeloof dat in 2002 een geestelijke moslim in Engeland, Mular Mohammed, in het programma Netwerk terroristische aanslagen op Nederland mocht aankondigen, terwijl er door de Nederlandse regering toendertijd nooit om zijn uitlevering is gevraagd.

Natuurlijk hadden deze politici gelijk dat het merendeel van de Moslims in Nederland met een positieve intentie naar Nederland was gekomen. Achteraf is gebleken dat juist die kleine groep, ongrijpbare, extreme moslims de katalysator is geweest bij de Islamitische revolutie die in 2012 in West-Europa is uitgebroken. De wreedheden die zijn begaan grenzen aan het onvoorstelbare. Tienduizenden oorspronkelijke West-Europeanen werden gedeporteerd naar strafkampen. Vrouwen mochten zich niet meer in het openbaar vertonen, andersdenken werden standrechtelijk geëxecuteerd, en het uitstekend georganiseerde moslimleger, ondersteund door de machtige Grijze Wolven uit Turkije en door gefinancierd door bronnen in Saoudi-Arabië en Soedan, had binnen korte tijd een staatsgreep kunnen plegen. Net als in het verleden waren Nederlandse en West-Europese defensies niet voorbereid geweest op een dergelijk evenement. Door de jarenlange bezuinigingen was er zowel op personeel en materiaal bezuinigd. Als snel waren de West-Europese militairen geen partij voor de zwaar bewapende, tot het bot gemotiveerde Moslimstrijders.

Het is nu 2024, en ik schrijf dit verhaal in gevangenschap! Al in 2012 werd mijn gezin uitgemoord, omdat ik mij in het verleden kritisch had uitgelaten tegen de mogelijke dreiging van een Moslimrevolte. Direct in 2013 ben ik naar het strafkamp in Kollumerzwaag - tegenwoordig Sidi Bel Abbès gebracht, waar ik telkens ben gefolteerd. Alleen diegene die zich tot de Koran bekeerden, mochten weer terug in het openbare leven.

Het trieste van dit hele verhaal is dat men nooit verwacht had, dat dit nogmaals in deze vorm kon plaatsvinden in West-Europa. Na de Tweede Wereldoorlog werden initiatieven genomen tot het oprichten van een Europese Unie, hetgeen in 1992 vorm had gekregen. Hoewel de Westerse bevoling hier nooit in gekend was - de EU was duidelijk een speeltje van politici en beroepsambtenaren in Brussel - waren de oorspronkelijke bedoelingen van de EU wel degelijk goed: Nooit meer Oorlog in Europa. In 2004 werden nog eens 10 landen aan Verenigd Europa toegevoegd, hetgeen heeft geleid tot een onbestuurlijke kolos, waarin graaien en grijpen aan de orde van de dag was (met name door de grotere en nieuwe landen). Kleine landen als Nederland hadden hun ziel en zaligheid aan Europa gegeven, en wat had men er voor teruggekregen? Het hele idee van de EU was dus op een groot fiasco uitgelopen, maar erger nog, de hele Moslimrevolutie was nooit onderkend geweest! Overigens hadden na de omwenteling in Brussel duizenden Europese politici een ongewisse dood gevonden, aangezien zij door de Islamextremisten als ketters en hoofdschuldigen van het drama dat in 2008 in de Palestijnse gebieden was gebeurd, waarbij Israël met een atoombom de hele Gazastrook in zee had gestort.

In de afgelopen 10 jaar heeft Amerika diverse kruistochten ondernomen, om Europa weer te ontzetten. Na de dramatische gebeurtenissen van 2012 heeft Amerika de eerste twee jaar niets ondernomen. "De stomme Europeanen wilden toch zo graag hun eigen boontjes doppen? Dan lossen ze ook hun eigen shit maar op", was een veelgeciteerde uitspraak van de Republikeinse President McMoore! Onder felle druk van de Senaat is Amerika in 2014 toch begonnen met bombardementen. Al tien jaar is er onophoudelijk strijd geleverd, maar na een aanvankelijke doorbraak, wisten de moslimstrijders de Amerikanen terug te dringen. Tegen fanatisme is geen kruid gewassen. Bovendien is West-Europa de afgelopen 10 jaar op een Libanon in het groot gaan lijken, zo hoorde ik onlangs van een nieuwe gevangene.

Dames en heren ik heb u in ieder geval gewaarschuwd. En onthoud nogmaals: de geschiedenis herhaalt zich keer op keer!!!!!


PimFortuyn.com

november 2002