(Bron: "WETENSWAARDIGHEDEN" nummer 8, december 2001. , www.Libertarian.nl)


VOORWOORD
Het is 8 september 2001, drie dagen voor de afschuwelijke terreuraanslag op het World Trade Center in New York en het Pentagon in Washington. In een interview halen de Egyptenaar Ibrahim Farouk en Marokkaan Mustafa Aboustib, de oprichters van de Arabische partij in Nederland, fel uit naar de Nederlandse overheid.1

"Wij zijn de valse beloftes zat. Laat de oorlog maar beginnen. Na dertig jaar verwaarlozing hebben wij niks te verliezen. De problemen met Arabische jongeren werken jullie zelf in de hand. Ze nemen wraak op de politie en de Nederlandse overheid. Die hebben hun gezinnen kapot gemaakt. Daarom zeggen wij: laat de ouders hun kinderen opvoeden. De politiek moet ons niet, de Nederlander niet, en ook de autoriteiten in ons land van herkomst moeten ons niet."

Ibrahim Farouk en Mustafa Aboustib zijn ook boos op allochtone politici zoals Oussama Cherribi (VVD) en Mohammed Rabbae (GroenLinks): "Onze vertegenwoordigers zijn ze niet. Ze hebben geen contact met de man in de straat."

Al jarenlang voert de Haagse politiek een luchtbelachtig beleid ten aanzien van buitenlanders in Nederland. Integratie, inpassen, aanpassen bla, bla, bla, bla. Een labiele politiek die sinds jaren op daadkrachtige wijze door tegenkrachten, georganiseerd in een rijkelijk gesubsidieerd netwerk van actievoerders, aan flarden wordt geschoten.

Volgens het hoofd van de Binnenlandse Veiligheidsdienst (BVD) zijn de grootste bedreigingen van onze nationale veiligheid van dit moment de tegenkrachten van integratie. De BVD geeft als voorbeeld: " Verschillende landen trachten allochtone bevolkingsgroepen in Nederland aan zich te binden of hun (politieke) activiteiten te controleren…. Daardoor worden - bedoeld of onbedoeld - politieke tegenstellingen in Nederland aangewakkerd, hetgeen een negatieve invloed heeft op het integratieproces2."

Een conclusie waar de regering het hélemaal mee eens is.

Volgens "Wetenswaardigheden" bevat de conclusie van de BVD halve waarheden. Zowel de BVD als de regering verzwijgen de kern van het probleem! Het ontstaan, de geschiedenis en de daadwerkelijke oorzaken: Het rijkelijk gesubsidieerd netwerk van actievoerders die vinden dat "Integratie van buitenlanders (gastarbeiders) discriminatie is en een verlengde van de onderdrukking van het land waar zij vandaan komen!"3

Laten we de netwerken bij de naam noemen: de linkse actievoerders, de vakbeweging, kerkelijke organisaties en politieke partijen zoals de Partij van de Arbeid of GroenLinks. Daarover zwijgen de BVD en de Nederlandse regering in alle talen.

Welke rol speelt(de) de welbekende Mient Jan Faber en zijn netwerken? Welke rol vervullen het huidige Tweede Kamerlid van GroenLinks, Mohammed Rabbae en zijn kompanen in dit verhaal?

Ondanks de honderden miljoenen guldens die de Nederlandse overheid heeft geïnvesteerd voor het welzijn van de buitenlanders in Nederland zeggen de Egyptenaar Farouk en de Marokkaan Aboustib dat ze dertig jaar verwaarloosd zijn!

Verwaarloosd of gemanipuleerd? "Wetenswaardigheden" neemt U mee in de geschiedenis. We nemen de problematiek van de Marokkaanse gemeenschap in Nederland als voorbeeld.

VAN GASTARBEIDER TOT ETNISCHE MINDERHEID, VAN TERRORIST/ OPSTANDELING/ VLUCHTELING TOT MULTICULTUREEL NEDERLAND

Wanneer in de midden jaren zestig een structureel tekort op de Westerse arbeidsmarkt ontstaat haalt men arbeidskrachten uit den vreemde, onder anderen uit Marokko. Men haalt ze naar Nederland als tijdelijke arbeidskracht met als doel 'terug naar Marokko na gedane arbeid hier.' Het zijn immers gastarbeiders.

Wanneer in 1967 een kleine economische recessie intreed wordt de werving van buitenlandse arbeiders teruggeschroefd. Deze recessie is echter van korte duur en de stroom buitenlandse arbeiders groeit weer aan. In 1969 wordt buitenlandse arbeiders, die buiten de officiële wegen naar Nederland komen, de toegang geweigerd. Eén jaar later wordt de spontane werving gestaakt. Ondanks de wervingsstop vloeien de aanwezige buitenlandse arbeiders die hier al waren, niet af naar hun land van herkomst. Ondanks de toenemende werkeloosheid blijven ze hier en blijven buitenlandse arbeiders komen, ditmaal illegaal!

Bij de (olie)crisis van 1973 wordt de werving nagenoeg stopgezet. Veel gastarbeiders raken zonder werk. Toch gaat de immigratie door in de vorm van gezinshereniging.

Uit menselijke motieven heeft Nederland besloten de 'gastwerklozen' toe te staan hun gezinnen naar Nederland over te brengen. Daarnaast mag een kind met een legale verblijfsstatus in Nederland huwen met een Marokkaan(se) uit Marokko.

Het karakter van buitenlanders in Nederland begint te wijzigen in termen van gastarbeider tot etnische minderheid door het feit dat grote groepen zich permanent in Nederland vestigen. Waren ze hier eerst alleen voor de (gast)arbeid, nu worden ze ook burgers. Men noemt ze allochtonen of migranten.

Het structurele probleem ontstaat met de intrede van de illegalen. Uit onderzoek is gebleken dat van bijvoorbeeld Marokkaanse arbeiders slechts 13 procent via de officiële werving is gekomen. Een welbekend proces van kettingmigratie. Een proces dat niet alleen van toepassing is op de Marokkanen in Nederland maar ook op de Turkse bevolking.

De problematiek van de overige niet-Europese bevolking in Nederland is afkomstig uit een ander circuit. Deze groep varieert van opstandelingen, terroristen, welvaart-zoekenden tot een klein percentage daadwerkelijke vluchtelingen. Dit circuit wordt gedragen door een wereldwijde kring van zogenaamde ontwikkelingswerkers waarin Nederland een hoofdrol speelt. Een kleurrijk gezelschap dat zich wentelt in de luxe van hun product: de multiculturele maatschappij.

Ter bescherming van hun activiteiten gebruikt men een effectief wapen! Een met miljoenen guldens gesubsidieerd anti-dicriminatie-netwerk! Zij staan klaar om met bevriende media, politici, overheidsambtenaren (justitie) en juristen een ieder aan de paal te nagelen die commentaar heeft op hun maatschappelijk vernietigende activiteiten.

In de schaduw van deze activiteiten ontplooit zich een angstwekkend product, een groeiend Islamitisch fundamentalisme en internationale Bin Laden-achtige netwerken in Nederland.

Uiteindelijk het resultaat van een terreur van politieke lafheid uit Den Haag.

Het was volgens de bekende onderzoeker Pieter Lakeman "voor iedereen" beter geweest "als Nederland in de jaren '60 geen arbeidsmigranten had binnengelaten, en daarna ook niet." Daarna ook niet?!

Eind november 2001 doet onze huidige minister van Ontwikkelingssamenwerking Evelien Herfkens een nieuwe uitvinding. "Nederland moet meer tijdelijke arbeidskrachten (gastarbeiders) uit de Derde Wereld toelaten om de tekorten in de bouw, de zorg, het transport of de schoonmaak te bestrijden. Ze wil voorkomen dat ze hier permanent gaan wonen door bijvoorbeeld een deel van het salaris pas uit te betalen als ze weer teruggaan naar huis. Als de economie in Nederland weer tegenzit levert het tijdelijk werk geen werklozen op omdat de contracten gewoon niet worden verlengd," aldus Herfkens.4

Tijdelijke arbeidskracht, een ander woord voor gastarbeider. Waar hebben we dat al meer gehoord? Hopelijk helpt deze "Wetenswaardigheden" mevrouw Herfkens (en haar achterban) om het selectieve geheugen enigszins op te frissen.

HET MAROKKAANSE SPEELVELD
De Marokkaanse gemeenschap in Nederland wordt sinds de eindjaren zestig letterlijk en figuurlijk heen en weer gegooid door een klein groepje politieke wellustelingen. Van links naar rechts, van rechts naar links met als eindresultaat het bekende spreekwoord: "Twee honden vechten om een been en de derde loopt er mee heen." Een groeiend fundamentalisme onder de Marokkaanse bevolking in Nederland.

De invloed van rechtse Marokkaanse organisaties hebben we veelal kunnen vernemen via spraakmakende artikelen, publicaties of uitzendingen op TV en radio. Ook Den Haag was er druk mee. Men noemde ze bijvoorbeeld de Amicales of zoals nu de Unie van Marokkaanse Moskeen in Nederland (UMMON).

Over de invloedrijke indoctrinatie van links die de Marokkaanse gemeenschap al jarenlang gebruikt voor haar eigen glorie heerst doodse stilte.

Integreren mocht niet, de eigen cultuur moest behouden worden, moskeeën moesten er komen! Niet voor de religie maar als links-politiek-propaganda-instrument tegen de Nederlandse overheid en tegen de Marokkaanse regering.

Gevluchte Marokkaanse opstandelingen werden door links-Nederland opgeleid en moesten hun landgenoten overtuigen van het linkse gelijk. In die politieke strijd werden in een vroeg stadium Marokkaanse gastarbeiders gebruikt voor de marxistische opstand tegen de regering in Marokko.

November 1981: "We mogen de Marokkaanse buitenlandse arbeiders niet in de kou laten staan. Samen met hen moeten we er voor zorgen dat de stem van verzet uit Nederland in Marokko doorklinkt. Samen met hen moeten we de machthebbers in Marokko aan de kaak stellen. Want op onderdrukking is maar één antwoord: krachtig verzet. Marokkanen hier in Nederland en Marokko hebben recht op onze steun. Hun strijd is onze strijd" predikte iemand voor een groot publiek. Wie?

Onze huidige minister president, Wim Kok5. In die tijd is zijn toespraak een aardig steuntje in de rug voor de activiteiten van links Nederland tegen Marokko.

Door dit gevecht, dit handelen heeft het linkse netwerk, en in het bijzonder de PvdA en GroenLinks meegewerkt aan de desintegratie van de buitenlandse gemeenschap. Zij hebben als het ware onze democratische paraplu ter beschikking gesteld aan internationale opstandelingen- en terreur-organisaties, waaronder de moslimextremisten, in Nederland.

Dit fenomeen "hun strijd is onze strijd" speelt een belangrijke rol in ons huidige migrantensyndroom en de desintegratie van buitenlandse gemeenschappen in Nederland. Vooral een groot gedeelte van de Marokkaanse gemeenschap is het slachtoffer van een vies politiek spel. Overigens….., dit spel wordt/werd ook toegepast tegen landen als Turkije.

SPELEN VOOR DE WERELDBEKER
Één van de topvoetballers in dat spel werd geboren in 1941.

In dit kader gaan we terug naar 1941, naar Marokko, naar Mohammedia, een voorstadje van de hoofdstad Casablanca. De heer Rabbae, chauffeur van de burgemeester, loopt apetrots rond.

Zijn eerstgeborene is een zoon! Hij noemt hem naar de profeet Mohammed. Pa en ma zijn geen fanatieke moslims en vinden dat hun zoon westers onderwijs moet hebben. Maar Mohammed moet wél dagelijks naar de moskee, om al de zestig hoofdstukken van de koran uit zijn hoofd te leren.

Mohammed is elf jaar oud (1952) wanneer zijn eerste radicale kiemen ontspruiten. Gewapend met een bijl gaat hij de straat op om mee te doen in de gewelddadige rellen tegen de Franse overheerser6. Wanneer Marokko in 1956 onafhankelijk wordt, heeft hij bij wijze van spreken de smaak te pakken en loopt hij voorop in demonstraties. Ditmaal tegen de Marokkaanse regering. Vooral het Marokkaanse staatshoofd, koning Hassan, doet hem walgen.

Mohammed gaat studeren op het lyceum in Casablanca en wordt actief in de linkse studentenbeweging Union Nationale des Étudiants du Maroc (UNEM). Hij hangt als het ware aan de lippen van zijn idool, de linkse revolutionair Ben Barka.

Het is maart 1965. Mohammed is 24 en heeft intussen geleerd wat actievoeren is.

De UNEM organiseert een massale opstand in Casablanca. Studenten gaan massaal de straat op en Mohammed loopt voorop. "Weg met de koning, lang leve de revolutie!"

Helaas voor Mohammed en de zijnen, de Marokkaanse regering kent zijn pappenheimers en is doortastender dan indertijd het Franse koloniale bewind! De 'revolutie' wordt bloedig neergeslagen. Mohammed weet aan arrestatie te ontkomen. Angstige maanden volgen. Mohammed is bang dat hij alsnog gearresteerd wordt vanwege zijn deelname aan het studentenprotest7. Wanneer dan ook nog zijn lichtend voorbeeld, Ben Barka in Parijs wordt vermoord wordt hem de grond te heet onder de voeten en vlucht hij.

Mohammed weet waar hij wezen moet. Naar Nederland! Via de studentenbeweging UNEM in Marokko heeft hij vernomen welke mogelijkheden ons landje biedt.


EEN REVOLUTIONAIRE CARRIERE
Voor hulp kan hij terecht bij de Nederlandse studentenbeweging die behoort tot de internationale kringen waarbinnen de UNEM verkeerd. De beruchte leider en oprichter van de Nederlandse afdeling is de communist Ton Regtien.8 Hij is met zijn maten goed op de hoogte van de 'in en outs' van de opstanden tegen de Marokkaanse regering. In 1966 betreedt Mohammed Rabbae onze vaderlandse bodem. Dat zal ons nog lang heugen!

Mohammed weet niet wat hem overkomt. De vrijheid in Nederland kent geen grenzen. Zijn bedje is gespreid. Binnen een jaar gaat hij studeren aan de Universiteit van Amsterdam en woont hij midden tussen de cafés en disco's bij het Leidseplein.

Via Regtien en de zijnen raakt Mohammed al snel betrokken bij de politieke woelingen van het studentenleven. Mohammed is het actievoeren nog niet verleerd. Hij behoort tot een van de bezetters van het Maagdenhuis in 1969 en is zeer actief in het Palestina Komitee en de Vietnam-beweging. Mohammed is zo fanatiek betrokken bij de problematiek van zijn Palestijnse broeders dat hij een offerfeest van het Marokkaanse consulaat in het Vondelpark in Amsterdam verstoord. Ditmaal zonder bijl maar wel met zijn agressief gedrag. Hij wil er fondsen inzamelen voor de Palestijnen. Dit tot grote ergernis van de consul en Marokkaanse gastarbeiders die gezellig zitten te tafelen. Niets willen ze bijdragen, weg wezen moet hij met zijn communistische propaganda praatjes. Mohammed verlaat ijlings het park met de staart tussen de benen.9
Aardig om te weten is dat een van zijn toekomstige Palestijnse kompanen, Ibrahim Al Baz, actief is in de terreurorganisatie El Fatah. Al Baz, die in Parijs zal worden gearresteerd met een koffer waarin 4,5 kilo explosieven verborgen zit. Ook hij weet na zijn vrijlating Nederland te vinden. In 1980 wordt hij voorzitter van het Palestina Komitee.

Terug naar Mohammed. Hij staat aan het begin van zijn carrière. Via de Nederlandse studentenbeweging is hij deel geworden van een broeinest van links-radicale wereldverbeteraars. Een kleurrijke schakering van krakers, anarchisten en opstandelingen uit de Derde Wereld. Rijkelijk gesubsidieerd door de Nederlandse overheid mogen zij de communistische ideeën van hun politieke voorvaders, Ben Barka en Che Guevara vanuit Nederland exporteren.

Overal zitten ze met hun tentakels in. In vluchtelingenorganisaties, vakbeweging, kerken, politiek en welzijnswerk. Mohammeds potje is gekookt! Samen met zijn landgenoot, Hassan Bel Ghazi, richt Mohammed Rabbae in 1972 de stichting Marokkaanse Migranten op in Amsterdam. Een schot voor open doel. Op dat moment zijn veel Marokkaanse arbeiders werkloos. Zij vormen een dankbaar object. Het zaaien van verdeeldheid onder de Marokkaanse gemeenschap in Nederland kan beginnen.

Wanneer Rabbaes studie eindigt, begint hij onmiddellijk in het welzijnswerk voor buitenlanders (mei 1975) als adjunct directeur van de Stichting Buitenlanders Dordrecht. Zijn eerste doelpunt is gescoord!

VUIL SPEL?
Na een paar maanden promoveert hij en wordt hij directeur van de Stichting Buitenlanders West-Brabant in Breda. Hij is amper twee weken aangetreden of hij begint aan een grote schoonmaak. Marokkanen die niet in zijn straatje passen, worden buiten spel gezet. Iedereen zal koste wat 't kost mee moeten doen met zijn marxistische ideeën en politieke spel tegen de Marokkaanse regering. Koningsgezinden moeten eruit! Volgens Marokkaanse voorlieden past hij een tactiek toe van intimidatie. Hij laat uit Amsterdam bondgenoten aanrukken die andersdenkenden (koningsgezinde Marokkanen) tijdens bijeenkomsten molesteren en verhinderen om het woord te voeren.10

De andersdenkende Marokkanen pikken het niet! Ze zijn zijn manipulaties zat. In een brief aan de toenmalige minister van CRM beschuldigen ze Rabbae ervan via de stichting voornamelijk negatieve informatie te verstrekken over Marokko in de hoop dat de Marokkaanse gastarbeiders in Nederland zullen blijven.11

Wanneer in 1979 de nieuwe Wet Arbeid Buitenlandse Werknemers in werking treed hebben Rabbae en zijn achterban een belangrijke slag verloren. De wet is onveranderd ingevoerd.

Dat pikken ze niet! Nu zijn hun acties gericht op het bestrijden van die Wet.

Hiervoor gebruiken zij een machtig maatschappelijk wapen: het welzijnswerk voor buitenlanders in Nederland. Een wondermiddel. Niet alleen voor hun eigen welzijn maar vooral als één van de instrumenten om de politiek onder druk te zetten en om de buitenlanders in onze gemeenschap voor hun karretje te spannen.

Op dat moment voert de Nederlandse overheid een beleid ten aanzien van het welzijn voor buitenlandse arbeiders dat gekenmerkt wordt door inspraak en overleg. Beide partijen zijn redelijk tevreden. Rabbae en de zijnen worden zoveel mogelijk buiten schot gehouden. Dat zint hen niet. Als directeur van het welzijnswerk voor buitenlanders in Breda heeft Rabbae al laten zien hoe en op welke wijze dit klusje kan worden geklaard.

Na maanden van geheim overleg (er mocht niets over uitlekken!) wordt door zijn achterban een actie voorbereid om andere rijkelijk gesubsidieerde stichtingen van het Welzijn Buitenlandse Werknemers over te nemen. Kraakacties en bezetting worden niet geschuwd!12

Het hele jaar door rollen de subsidieaanvragen voor deze acties binnen bij de radicale financieringsorganisatie XminY, de financier van Rabbaes achterban, waaronder het Komitee Marokkaanse Arbeiders Nederland (KMAN).13 Samen met Rabbaes achterban vormt het KMAN een Platform van Buitenlandse Arbeiders met Abdou Menebhi14 aan de leiding.

Volgens het platform is de subsidieaanvraag voor "de ontwikkeling van alternatieve vormen van welzijnswerk."15

De alternatieve vorm van welzijnswerk wordt een succesvolle coup. Met steun van de linkse politieke partijen worden vele rijkelijk gesubsidieerde stichtingen "Welzijn Buitenlandse Werknemers" bestuurlijk overgenomen. Een links politiek alternatief wordt gelanceerd waarmee het welzijn, waaronder integratie, van de buitenlandse gemeenschap in Nederland jarenlang wordt getemperd om er als politiek instrument zo lang mogelijk profijt van te hebben!

Tijdens het huidige gebabbel in de Tweede Kamer over "integratie" worden deze invloeden angstvallig verzwegen. Dat doet "Wetenswaardigheden" niet! Terug naar Rabbae.

In die tijd sluit Rabbaes toon naadloos aan bij de tijdgeest van het kabinet-Den Uyl. Hij weet zich gesteund in zijn handelen.

Wanneer het kabinet-Den Uyl is verdwenen en de nieuwe regering in 1980 het illegalenprobleem in Nederland -door verandering van de wet- wil aanpakken, schreeuwt Rabbae moord en brand. Hij vindt het een discriminerende wetgeving die de fascisten in de kaart speelt. Tevens acht hij de overheid schuldig aan het ontstaan van fascistische bewegingen in Nederland.16

Ondanks zijn bonte praktijken is zijn carrière niet te stoppen. In mei 1982 krijgt hij landelijk aanzien wanneer hij aantreedt als directeur van het Nederlands Centrum Buitenlanders (NCB). Een organisatie met miljoenen guldens subsidie. Vanuit deze strategische positie weet hij tien jaar lang zijn 'Migranten- en Illegalenpolitiek' hoog op de Haagse agenda te zetten.

Speelde hij eerst op het middenveld, nu staat hij in de spits.

In 1984 wordt Rabbae een soort linkse bondscoach wanneer hij lid wordt van de Educatieve Commissie van de grootste subsidievreter in Nederland, de NOVIB. Tevens wordt hij lid van de Programma Raad van de NOS-radio. Vooral dit laatste legt hem voor zijn propagandadoeleinden geen windeieren. In die periode zaaien de Marokkaanse programma's van de NOS-radio tweedracht onder de Marokkaanse gemeenschap in Nederland. In dit kader is het belangrijk om terug te gaan naar de jaren 1975/76.

RIOOLJOURNALISTIEK
In die tijd zijn er op zondagmiddag radioprogramma's voor Marokkaanse arbeiders. Ze zijn een doorn in het linkeroog van Rabbae en zijn makkers. Er ontbreekt kritische informatie over de Marokkaanse regering en bepaalde Marokkaanse prominenten in Nederland. Dat moet veranderen.

In een brief aan de NOS wordt deze met bedekte termen bedreigd: "Mocht u het huidige programma ongewijzigd en uitgevoerd door presentatoren die antidemocratisch zijn laten voortbestaan, dan houden wij ons het recht voor tot actie over te gaan met alle ons ter beschikking staande middelen."17

De toenmalige programmaraad van de NOS-sectie 'radio', was een machtig orgaan, en was verdeeld in verschillende subsecties zoals 'regio's' en 'minderheden'. Vooral de sectie 'minderheden' stond die tijd nogal onder druk. Onze journalistieke rijksgenoten uit Suriname en de Nederlandse Antillen botsten met deze sectie nog al eens over de uitzendingen voor minderheden en hun programma's zoals het "Zwarte Schaap" en "Kleur Bekennen" leidden tot de nodige conflicten met de NOS-raad. Nu kwamen daar ook nog eens de protesten bij van de zogenaamde vertegenwoordigers van de Marokkaanse gemeenschap. Het duurde dan ook niet lang of de NOS-raad ging overstag. Het radio programma voor Marokkaanse arbeiders komt in handen van Rabbae en de zijnen.

Wanneer de nieuwe programma's de huiskamers binnendringen van de Marokkaanse gemeenschap ontstaat er grote onrust en verdeeldheid. De negatieve informatie over Marokko schiet hen in het verkeerde keelgat. Talloze protesten volgen. Ze worden eenvoudig terzijde gelegd. Uiteindelijk vindt de meerderheid van de Marokkaanse gemeenschap het genoeg. Op 21 februari 1976 vertrekken zes a zeven honderd Marokkanen naar de NOS-studios in Hilversum om met spandoeken en pamfletten te demonstreren tegen de negatieve programma's over Marokko en over Marokkanen die regeringsgezind waren. Op een aantal spandoeken staat te lezen "Wij zijn tegen informatie over Marokkanen, maar voor informatie voor Marokkanen." Intussen mengt Rabbaes achterban, het links radicale Komitee Marokkaanse Arbeiders Nederland (KMAN) zich tussen de demonstranten met ongeveer honderdvijftig sympathisanten. Felle gevechten breken uit. Een grote politiemacht grijpt in en haalt de vechtenden uit elkaar. KMAN protesteert. Volgens KMAN blijkt uit het politieoptreden dat de politie tegen hen was en de niet linkse demonstranten beschermde.18

Nog niet zo lang geleden zei de bekende Marokkaanse VVD parlementariër Cherribi ten overstaan van een zaal vol jongeren dat Rabbae "hele lelijke dingen over Marokkanen" heeft geschreven en…dat Rabbae volgens hem … "riooljournalistiek" bedrijft.

(Ondanks de vele commentaren op zijn slinkse opvattingen is Rabbae momenteel, behalve Tweede-kamerlid voor GroenLinks, opgeklommen tot lid van de mediaraad in Den Haag.)

Terug naar het jaar 1988. Het klimaat voor Rabbaes activiteiten begint af te koelen. De voormalige VVD-leider Bolkestein is de dader. Hij doorbreekt het taboe om over de integratie van minderheden te spreken. Er moet een debat over komen.

Rabbaes reactie is te voorzien. Jarenlang heeft hij ervoor gestreden om samen met zijn netwerken dat taboe op te bouwen en nu zal die VVD'er dat even afbreken!? Rabbae tracht het tij te keren. "Bolkestein wil er politieke munt uit slaan zodat een aantal racisten op hem gaat stemmen" aldus Rabbae. Voor de radio dreigt hij dat zijn NCB niet aan het minderhedendebat meedoet, als de overheid niet met 400 miljoen gulden over de brug komt19. Geld, geld heeft hij nodig! Daarmee kan hij zich waarmaken!.

Er komen protesten uit zijn eigen Marokkaanse kringen! Volgens hen knuffelt Rabbae de migranten dood. Met zijn miljoenen guldens verslindende NCB-strategie worden migranten verpleegd, in plaats dat ze er zelfstandiger van worden. Tevens beschuldigen ze hem ervan een ordinaire machtsstrijd te voeren ten gunste van zijn eigen NCB.

Door zijn Stalin-achtige opstelling groeit de tegenstand tegen hem in eigen kring steeds meer. Zijn solistisch optreden leidt niet tot een bundeling van krachten maar tot onderlinge confrontaties die de belangen van alle buitenlanders in Nederland beschadigden, vinden andere organisaties van buitenlanders. Ze klagen steen en been. Volgens hen trekt zijn NCB zich niets van hen aan en gedraagt hij zich als woordvoerder, die weliswaar niemand vertegenwoordigt, maar wel het meeste geld krijgt.20

De klachten nemen een dusdanige vorm aan dat de hoofdfinancier van Rabbae's activiteiten, de Nederlandse overheid, er niet aan ontkomt om een onderzoek in te laten stellen naar het functioneren van het NCB (1992). Resultaat: Een vernietigend rapport!

Nu zou je zeggen, "de bezem er doorheen." Nee hoor, niet in Nederland!

Als toppunt van politieke lafheid besluit Den Haag om een nieuwe grote minderhedenkoepel op te zetten. Waarschijnlijk een soort Haagse schijnbeweging om het NCB de nek om te draaien in de hoop dat de nieuwe constructie het einde zal betekenen voor het NCB-zaakwaarnemerschap van Rabbae.

Maar wat doet Rabbae? Hij komt met een afleidingsmanoeuvre, hij schopt een rel, hij komt met een schokkende publicatie!

ARROGANTIE VAN DE MACHT
In een lijvig NCB-dossier omschrijft hij de in zijn ogen 'Gestapoachtige' praktijken van de UMMON, de opvolger van zijn oude vijanden de Amicales: 'Het is voor mij uitgesloten dat vertegenwoordigers van de UMMON (Unie van Marokkaanse Moskee Organisaties in Nederland) een positieve rol kunnen spelen. Intern hebben ze een andere agenda, namelijk die van het Marokkaanse regime.

Je belemmert zo de emancipatie en integratie van moslims in Nederland' aldus Rabbae.

Alle 'democratische' krachten in Nederland moesten zich tegen de UMMON teweer stellen, aldus Rabbae. Daarnaast doet hij een oproep aan de Nederlandse overheid om actie te ondernemen tegen de UMMON.

Vanzelfsprekend vindt hij bij de voorzitter van de kamercommissie voor het minderhedenbeleid, de PvdA'er Lilipaly, gehoor. Hij dringt aan op een onderzoek naar de activiteiten van de UMMON door de BVD!

De reactie van de vice-voorzitter A.D. Boujoufi van UMMON is kort en krachtig: "Mohammed Rabbae is tegen alle organisaties die zich niet aan het NCB willen binden."

Hij staat niet alleen in zijn opvatting!

J. Berenhout, politieambtenaar en lid van de commissie sociale vernieuwing in Amsterdam zegt: "Deze ongenuanceerde kritiek op de UMMON is alleen maar geboren uit het feit dat het bestaansrecht van het NCB als belangenbehartiger steeds meer ter discussie staat"

Volgens David Pinto, de directeur van het Intercultureel Instituut (ICI) te Groningen, is Rabbae vooral op eigen invloed uit en wordt de publicatie dus ingegeven door de angst van het NCB voor vermindering van haar macht.

De directeur van het Amsterdams Centrum Buitenlanders ACB, G.J. Harbers, stelt dat de beschuldigingen ten aanzien van de UMMON "volkomen uit de lucht zijn gegrepen."

En als klap op de vuurpijl doen zijn oude strijdmakkers ook een duit in het zakje. En zij kunnen het weten! Neem Jan Niessen21:

"Het gaat niet aan koning Hassan op één lijn te zetten met Pinochet. Het zit anders in elkaar. Ik doe niet mee met puriteinen die elk contact willen mijden. De gelijkstelling van het vaderland met een zonnige gevangenis voor het zieligheidsgehalte van de hier levende Marokkanen was uiterst functioneel."

Van het KMAN krijgt hij ook een natrap. Zij vinden dat het conflict tussen de UMMON en het NCB gaat over de controle van de Marokkaanse moskeeën.

Terug naar Rabbaes publikatie. Waarschijnlijk wilde hij niet alleen de aandacht afleiden van de kritiek op hem maar ook om een andere reden!

De UMMON deed niet mee aan de linkse antipropaganda over Marokko en kreeg juist op dat moment enig aanzien in Amsterdam. Niet alleen onder de Marokkanen maar ook bij de Nederlandse overheid. De 'no-nonsens' politiek van de UMMON boekte wel succes met de integratie van Marokkanen en was zodoende in Rabbaes tuintje gaan grazen.22

Toeval of timing?! In ieder geval was het resultaat wederom grote verwarring, verdeeldheid en protesten onder de Marokkaanse gemeenschap.

Volgens de Hollandse politieke traditie duurt het even, maar …. nu begint ook Den Haag zich te irriteren aan Rabbaes manipulaties.

De toenmalige minister Ien Dales riep dat "het spookhuis Marokko dat Rabbae steeds maar opriep absoluut niet leek op het Marokko dat uit andere publicaties oprijst. Marokko boekte vooruitgang op het punt van democratisering en was juist serieus bereid te helpen bij de integratie van Marokkanen in Nederland."

Amper heeft Rabbae zijn biezen gepakt bij het NCB of er komen andere geluiden uit de organisatie. Samen met anderen vindt het NCB dat de criminaliteit nodig op etniciteit moet worden geregistreerd.

Rabbae zit intussen in Den Haag en laat weten dat hij daar faliekant tegen is. Hij ziet er niks in. Hij heeft principiële bezwaren. Het zit hem mateloos dwars dat iedereen de mond vol heeft over criminaliteit en allochtonen.

Rabbae in Den Haag? Zou de rol van zo'n manipulant nog niet zijn uitgespeeld? Nee, zijn supporters op de Haagse tribune zijn te machtig en hebben andere belangen!

GROEN(S)LINKS
Op 7 mei 1994 komt Rabbae in het politieke 'bondsbestuur!' Hij wordt lid van de GroenLinks-fractie in de Tweede Kamer. Ook hier gaat het spel door. Hij wordt zelfs lijsttrekker, samen met Ina Brouwer (lijsttrekker van de CPN in 1986).

Voor GroenLinks is Rabbae als eerste allochtone lijsttrekker en als directeur van het Nederlands Centrum Buitenlanders de belangrijkste woordvoerder van de minderheden in Nederlands politieke middenveld. Een belangrijk kiezerspotentieel. Na veel touwtrekken haalt Ina Brouwer hem over om mee te doen aan de verkiezingen.

Voor haar is hij de ideale tussenschakel om steun binnen te halen en coalities aan te gaan met maatschappelijke organisaties. De vakbeweging, kerken en vredesbeweging moeten met hun steun GroenLinks aan de macht te helpen. En zij kan het weten, als oud-lijsttrekker van CPN. Ze noemt Rabbae's achterban de "makelaars van ideeën."23

Wanneer zij uiteindelijk samen met Rabbae op verkiezingscampagne gaat, pakt het een en ander toch iets anders uit!

Met veel tam tam wordt een partijfeest opgezet om vooral de jongere kiezers te paaien en zo hun stem te winnen voor GroenLinks bij de komende verkiezingen. Een heuse en groots opgezette houseparty.

De GroenLinkse partij lijsttrekkers Rabbae en Brouwer hebben geen bezwaar tegen het veelvuldig gebruik van drugs tijdens de festiviteiten. Dat kan ook niet anders want in het verkiezingsprogramma van GroenLinks wordt gepleit voor het legaliseren van drugs.

Er komen vierduizend jongeren. Ook de jonge Marokkaanse jeugd is aanwezig. De jongeren komen niet alleen om te dansen maar vooral om te genieten van drugs waaronder XTC. Resultaat: algemene kritiek en verontwaardiging onder de Nederlandse en Marokkaanse bevolking.

En of dat nog niet genoeg is staat er nog een nieuwe verrassing te wachten. Het GroenLinkse festijn levert een tekort op van tachtig a negentig duizend gulden in de partijkas. Een verbazingwekkend resultaat. Knap, vindt u niet? Vooral omdat een van de lijsttrekkers, Rabbae, goed schijnt te kunnen rekenen. Hij is namelijk financieel woordvoerder van GroenLinks (1998). Is dit typerend voor de financiële deugdelijkheid van GroenLinkse verkiezingsprogramma's?! Of is dit financieel beheer het resultaat van een leiderschap dat voornamelijk is gevormd in de gesubsidieerde actiewereld.

Na de verkiezingen komt de kater: GroenLinks is "uitgehoused." Een verpletterde verkiezingsnederlaag. Het vingerwijzen begint. Er wordt gesuggereerd dat GroenLinks een tactische fout heeft gemaakt door Rabbae als duolijstrekker aan te wijzen. Tevens vinden veel mensen de GroenLinkse standpunten over immigranten en illegalen te ver gaan. Is dit het einde van Rabbaes carrière? Niets van dat alles. Rabbae verdwijnt niet uit de arena maar blijft in het luxueuze 'straf'bankje van de Tweede Kamer.

In hoeverre de opvattingen van Rabbae en zijn partij over housepartys van invloed zijn op het drugsgebruik onder Marokkaanse jongeren is niet in te schatten. Wel is het reusachtig probleem van criminaliteit onder de Marokkaanse jongeren een bekend feit. Zo speelt een aantal van hen een belangrijke rol in de drugshandel en blijkt uit onderzoek dat in het jaar 1992 en 1993 niet minder dan 93% van drugsrunners van Marokkaanse origine was24.

SPELREGELS
In de strijd om de macht manifesteert Rabbae zich steeds meer als hoeder van de islam.

Toen de bekende schrijver Salman Rushdie zijn roman Duivelsverzen publiceerde, sprak de inmiddels overleden Iraanse Opperste leider imam Khomeini in 1989 het religieuze doodvonnis (een fatwa) uit. De Duivelsverzen van Rushdie zouden godslasterlijk zou. Een Iraanse stichting loofde een premie uit van 2,5 miljoen dollar op Rushdies hoofd. Rushdie dook onder. Intussen heeft Teheran het doodvonnis ingetrokken maar Rushdie moet voorzichtig blijven voor het geval een extremist alsnog zou trachten hem te doden. Wat heeft dat met Rabbae te maken? Rabbae liet in navolging van de imam Khomeini aan de weekendkranten weten dat óók hij zich gekwetst achtte door Salman Rushdie. Als directeur van het Nederlands Centrum Buitenlanders vond hij dat Nederlandse moslims naar de rechter moesten om een verbod op De Duivelsverzen af te dwingen. "Al was ik de laatste moslim in Nederland, dan nog zou ik mijn best doen het boek te laten verbieden", aldus Rabbae.

Toen de publiciste Karin Spaink Rabbae verweet fundamentalistische taal uit te slaan en reageerde met: "Wie zich gekwetst voelt dient zich bij vrienden of de psycholoog te vervoegen voor een emotionele pleister", kreeg ze Rabbae's achterban op haar dak. Het Meldpunt Discriminatie in Amsterdam. Die vond dat Spaink moslims kwetste en zich onheus uitliet over Rabbae.25
Maar Spaink liet zich niet intimideren en gaf Rabbae nogmaals een veeg uit de pan (haar column van 24 februari): "Rabbae is een laffe draaikont."
Als duo-lijsttrekker van GroenLinks herhaalde hij zijn 'boekverbrandingsachtige standpunt.' Tegenover de NRC stelt hij dat zijn beleving als moslim boven de opvattingen van GroenLinks gaan. Toen vier dagen later het partijbureau van GroenLinks werd bedolven onder telefoontjes en opzeggingen, zei draaikont nummer één dat hij inmiddels had geleerd "dat verbieden van een boek geen zin heeft." Onderwijl bleek dat Rabbae de Duivelsverzen helemaal niet had gelezen, aldus Karin Spaink.

RABBINA LADEN
Het is oktober 2001, in Amsterdam, een aantal weken na de aanslag in New York. Bewoners die door de straten van de binnenstad lopen, kijken verschrikt om. Loopt daar niet Bin Laden? Een schichtige figuur met wapperende baard, witte tulband en wit gewaad steekt over en verdwijnt om de hoek van de straat. Mensen met snorrende camera's achtervolgen hem. Een aantal mensen is geneigd om er ook achteraan te gaan. Anderen glippen hun huis binnen en sluiten de deur. Het duurt even voordat men door heeft dat het gaat om een nep-Bin Laden die figureert voor een TV-uitzending van Jack Spijkerman.

Verbijsterd zit Rabbae, samen met zijn Nederlandse vrouw, aan zijn stoel gekluisterd in een rijtjeshuis in Maarssen wanneer deze beelden op TV verschijnen. Hij krijgt geen lucht, zijn keel zit dichtgeknepen. Na de eerste schok komen woedend zijn 'fascistische boekverbrandingsneigingen' bovendrijven. Dit vraagt om een tegenactie. Als lid van de Mediaraad moet het niet moeilijk zijn om deze verfoeilijke Spijkerman eens duchtig de les te lezen.

In het tv-programma Netwerk van 26 oktober 2001 roept Rabbae komieken en cabaretiers op te stoppen met grappen over de oorlog, Bin Laden en terroristen. Zo kan volgens hem een verkeerd beeld ontstaan van moslims in Nederland. "Ik ben bang dat grappen in het verkeerde keelgat kunnen schieten," aldus Rabbae. Wanneer ik deze korte beschrijving over Rabbaes carrière nog eens nalees, werp ik onderwijl een laatste blik op de stapels informatie om me heen. Mijn blik valt op een bijkomstig document. In 1998 is Rabae voorzitter van de Algemene Vergadering van de NOVIB, voorzitter van het Arabisch Cultureel Centrum 'El Farabi' in Amsterdam (waar ook zijn oude maat Ghazi zit), bestuurslid van het landelijk inspraakorgaan van Marokkanen en Tunesiers te Utrecht en……was hij onder meer lid van de Commissie-Van Traa!

Ik krijg een knijpend gevoel in mijn keel. U ook?

Terwijl ik deze laatste pennenstreek neerzet zie ik op de TV het laatste nieuws uit Afghanistan. Talibanstrijders geven zich over aan hun tegenstander de Noordelijke Alliantie. Plotseling klinkt een grote explosie. Met de kreet "Allah akbar" houdt een van de gevangen Talibanstrijders een handgranaat tegen zijn borst, trekt de pin eruit en pleegt zelfmoord. Islamitisch fundamentalisme. Een probleem voor de Islam. Een probleem waar wij aan mee kunnen helpen om het te bestrijden, maar oplossen, dat kunnen alleen zij, de Islamitische gemeenschap zelf! Uit die TV en de radio aan. Op de achtergrond klinkt kerstmuziek "U zijt wellekome." Ik realiseer me dat het menig jaar geleden is dat ik meezong en hielp om de kerstboom op te tuigen. Tijd om daar eens iets aan te doen. Eind januari 2002 verschijnt "Een rondje om de kerk." Een vervolg op dit verhaal. Schokkende informatie over de 'vredesengel' Mient Jan Faber en zijn vazallen en hun creatief gebruik van gastarbeiders, illegalen en religie.

Peter Siebelt


BRONNEN

1 Volkskrant 8 september 2001
2 Persbericht Ministerie van Binnenlandse Zaken. 22 mei 2001. "BVD vestigt aandacht op 'tegenkrachten' van integratie."
3 IKVOS document pagina 16-17. 1982
4 Telegraaf 20 nov 2001 "Herfkens: meer werkers uit derde wereld toelaten."
5 Uit de perseditie van de toesprak van Wim Kok, voorzitter van de Federatie Nederlandse Vakbeweging (FNV), op de Marokko-informatieavond dd. 13 november 1981, namens FNV, CNV, PvdA, CPN, PPR, PSP, IKVOS, Interkerkelijk project Samenleven met Buitenlanders en het Marokko-komitee Nederland. Bron: Jan Niessen. "Emancipatie in internationaal perspectief. Het organiseren van Marokkaanse arbeiders in Nederland." Pagina 140, 250.
6 NRC 22 januari 1994, Martijn de Rijk. Beroepsballing Mohammed Rabbae: "Ik ben een middelaar, maar niet als het om principes gaat."
7 Chris van Esterik: Het zout der aarde. UAF 1948 -1998: vijftig jaar hulp aan vluchteling-studenten, pagina 98.
8 Ton Regtien kwam in het voorjaar van 1963 op de gedachte een progressieve studentenbeweging op te richten, naar het voorbeeld van de Union Nationale des Étudiants de France (UNEF). De UNEF was een van de oprichters van de UNEM in Marokko.
9 Chris van Esterik: Het zout der aarde. UAF 1948 -1998: vijftig jaar hulp aan vluchteling-studenten, pagina 101.
10 Motief februari 1976 Stichting Breda: Amicale is verlengstuk van Marokkaans fascistisch regime.
11 Motief februari 1976 Stichting Breda: Amicale is verlengstuk van Marokkaans fascistisch regime.
12 XminY augustus 1980, maart 1981. "Rot-op boek" van het Platform van Democratische Organisaties van Buitenlandse Arbeiders 8 december 1979, pagina 53.
13 XminY was een belangrijke financier van het Komitee Marokkaanse Arbeiders
14 Abdou Menebi was net als Rabbae een felle tegenstander van de Marokkaanse regering. In de komende "Wetenswaardigheden" komen zijn activiteiten en samenwerking met Mient Jan Faber, ruimschoots aan bod.
15 XminY februari 1980
16 Toespraak van Rabbae in 1980 namens de buitenlanders en hun democratische organisaties, verenigd in het Platform in Amsterdam.
17Brief F.J. Koppe aan de NOS t.a.v. de heer Cees Cabout. dd. 4 juli 1975. Namens de Stichting-OBBW, -Welzijn Buitenlandse Werknemers A'dam, -Marokkaans Arbeiders Komitee R'dam, -Marokkaanse Migranten A'dam, -de Moskee A'dam, -Marokkaans Cultureel Centrum Utrecht, -Marokkaans Cultureel Centrum R'dam.
18 KMAN dossier "Amicale Algemeen" pagina 25.
19 De Volkskrant 22 januari 1994. Portret van een zaakwaarnemer, Mohamed Rabbae "Het is een schande en er moet geld bij."
20 idem De Volkskrant 22 januari 1994
21 Jan Niessen, ex-medewerker Nederlandse Raad van Kerken en momenteel algemeen Secretaris van de Commission for Migrants in Europe (CCME) in Brussel heeft samen met Mient Jan Faber aan de wieg gestaan van het Marokkaanse verzet uit Nederland tegen de Marokkaanse regering. In de komende "Wetenswaardigheden" komt zijn rol ter sprake.
22 idem De Volkskrant 22 januari 1994
23 Trouw 7 september 1993 "Motten rond de lamp."
24 1996. Van Traa- enquête-rapport inzake opsporing.
25 Het Parool 12 februari.