(Door Theo van Gogh)

"De minister van Binnenlandse Zaken wil mij geen bescherming geven" zei Fortuyn. "Daar kunnen ze niet aan beginnen! ledere willekeurige particulier kan wel zeggen dat 'ie bedreigd wordt, zo zeggen ze dat. Ik ben iedere willekeurige particulier." Hij klonk gekwetst. "Natuurlijk hebben ze veel liever dat jij wordt dood geschoten!", antwoordde ik gevoel vol: "Daar moet je sportief in zijn! Trouwens, jij bent toch ook iedere 'willekeurige particulier'? Dat maakt nou juist dat ze vinden dat jij dood moet. Was je maar een politicus, mafkees..!" '"t Erge is dat je gelijk hebt", zei Fortuyn en hing op.

't Was in de week dat de Goddelijke Kale (LPF) Kok (PVDA) had uitgedaagd: "U bent ook mijn minister-president!" Op het Jeugd-Journaal werden de kindertjes gewaarschuwd dat Pappie en Mammie zeker niet op 'deze gevaarlijke man', Fortuyn, zouden mogen stemmen. Maartje van Weegen had op de avond van de Gemeenteraadsverkiezingen voor de camera haar leedwezen uitgesproken over Fortuyn's 37 in Rotterdam. In Amsterdam had Oudkerk (PVDA) campagne gevoerd tegen de crimineel 'Pim F'., net als Fatima Elatik (PVDA), die meende dat naast toneelstukken over de pedofiele neigingen van de Profeet, ook de Pim F.'s van deze wereld verboden moeten worden, maar liever nog uitgeroeid. Elatik glunderde als ze die initialen uitsprak. Vondst! Oudkerk had bij de herdenking van de Februari-staking een Surinaamse dame opgedist die hem zou hebben gezegd: "Voor mezelf ben ik niet bang, maar voor m'n kleinkinderen..." 't Was werkelijk heel ontroerend - Rob's ogen werden er nog vochtig van - en in de hemel keek Opa Oudkerk van de Joodse Raad goedkeurend toe hoe kleinzoon het herlevend nazibeest met open vizier tegemoet trad. Burgemeester Cohen (PVDA) was ook opgetogen. Hij sprak op AT5 van een 'inspirerende campagne' van zijn partij en herinnerde zich nog hoe hartelijk hij na 11 September ontvangen was in de moskee.

Thom de Graaf (D'66) had onder luid applaus van partijgenoten gegalmd dat Anne Frank 'hier om de hoek zat ondergedoken' en een fragment uit haar Dagboek voorgelezen, daarmee wel heel subtiel suggererend dat Fortuyn illegalen 'eigenlijk' in het geniep naar de gaskamers wilde sturen. Job Frieszo (PVDA) was namens Den Haag Vandaag op het scherm verschenen zwaaiend met het partijprogramma van de CD. Melkert (PVDA) had hem met Le Pen vergeleken, Zalm (VVD) noemde hem 'gevaarlijk', Marijnissen (SP) en Dijkstal (VVD) kwamen met 'Mussolini'. De denkkracht die al deze vrienden van de mensheid etaleerden was, kortom, adembenemend. En je vroeg je af waarom nog steeds zoveel kiezers - 'diva's' in de latere woorden van Dijkstal - maar niet wilden luisteren en die ellendeling uit Rotjeknor in de peilingen bleven steunen. Dat is het nadeel van democratie; de mensen luisteren niet en zijn geneigd tot alle kwaad.

Toch was er, bezien vanuit Paars, alle reden tot optimisme. Op de morgen na het voor Melkert catastrofaal verlopen TV-debat onder leiding van Witteman - dat meer dan een miljoen mensen tot één uur s'nachts aan de buis kluisterde voor zoiets saais als politiek -, was Kamervoorzitter Jeltje van Nieuwenhoven (PVDA) naar Kok gegaan met de woorden: "t Gaat helemaal mis..." Kok: "Hoe bedoel je?" Ook Melkert zag 'geen enkel probleem'. Raspolitici. Vooral Melkert was wat in het jargon heet 'een strateeg'.

In gedachten ging ik wel 'ns terug naar twee jaar geleden, toen Heli's Angels cabaretiers en presentatoren bedreigden. Een makelaar in ideeën had een aantal beoefenaars van het Vrije Woord bijeen geroepen om eens met Melkert van gedachten te wisselen over het klimaat van bedreigingen dat was ontstaan door de onwil van politie en politiek om bescherming te bieden. De bijeenkomst vond plaats in Amsterdam, dat kroonjuweel van de sociaal-democratie. Mijn persoontje was genood, naast een aantal artiesten dat hier liever niet genoemd wil worden. 't Kon niet worden ontkend; alleen NRC-collumniste Elsbeth Etty had 't gewaagd de Engelen bij naam te noemen. Zelf had ik me niet op zoveel burgerzin kunnen betrappen. Ik was bang en bevond mij in geïntimideerd gezelschap.

Melkert kwam een half uur te laat, maar hij kwam, wat ik niet ongeschikt vond van zo'n toekomstig premier, want in het zicht van de Macht zijn wij maar eenvoudige krabbelaars. Hij luisterde, zegde toe in de commissie Justitie één en ander nader te zullen aankaarten en vroeg mij toen met een flauwe glimlach: "Kan ik verder nog iets voor je doen?" "Mijn belasting omlaag", zei ik: "Maar verder geen klachten." Melkert grijnsde en ik vond 'm wel aardig. "Jullie winnen de verkiezingen als je met de veiligheid op straat aan de haal gaat', zei ik. "Hoe kom je daarbij?", vroeg Melkert verbaasd. Hij maakte een wegwerpgebaar, verklaarde mij 'ouderwets' en ging over tot de orde van de dag. 't Was een genoeglijke avond.

Ter verklaring voor zijn nederlaag tegen Fortuyn zou Melkert later verklaren dat hij was aangeslagen door het feit dat deze 'gevaarlijke man' zoveel stemmen had gewonnen terwijl 'mijn vrouw' uit Chili kwam. Vertederd zag de pers aan het Binnenhof voor zich hoe Melkert in de boeien bij zijn Meesteres waarover gefluisterd werd aan niemand anders denken kon dan aan het vrouwtje. Politiek is een hard bedrijf, maar toch ook zo menselijk. 't Is jammer dat Fortuyn 't niet vaker over Chili Concarne heeft gehad. Ik sprak 'O, Geliefde Leider!', zoals ik hem galmend als tegen een Kim Yil Sung placht aan te spreken over de telefoon, twee, drie keer per week. "Want hij wordt altijd vrolijk als 'ie jou gesproken heeft!", aldus butler Herman, die mij steevast aankondigde: "Mijnheer Fortuyn wenst U te spreken!"

Nu Fortuyn dood is heeft 'ie duizend vrienden. Ik ben nooit 'een vriend' geweest en vraag me af of die eenzame man ooit één echte intimus gekend heeft. Toen 'ie met Kay van der Linden langs kwam om me te polsen voor een eventueel Kamer-lidmaatschap, zei ik iets te spontaan "Nee!", want "ik hou van m'n kind en m'n werk, in die volgorde". Om er beleefdheidshalve aan toe te voegen: "Zo ben ik veel effectiever..." Want ik bewonderde Fortuyn om z'n moed, maar zag ook het stampvoetende ventje dat z'n zin niet krijgt; net een echt mens, en daarvan moet men er niet teveel om zich heen hebben, leert de ervaring.

Politiek is soms heel simpel; likken, graaien, likken, graaien...
Eerlijkheid gebiedt te zeggen dat Fortuyn niet bepaald een mensenkenner was, eerder een artistieke narcist die mij soms in wanhoop toe-kefte: "Maar ik moet wél naar het Cats-huis!" Al was 't maar omdat Majesteit zo de pest aan hem had. Gut, wat zou dat een mooi gezicht zijn geweest; een balende koningin met prins Pim van de Republiek op het bordes. Niet sinds de dagen van Janneke Brinkman - die van die aardige bloemstukjes schilderde en Majesteit ook naar de kroon stak met haar in het openbaar uitgesproken wens om aan de arm van premier Eelco het Cats-huis te mogen betreden -, enfin, niet sinds Majesteit's grote liefde Lubbers toen zijn actie was begonnen om partijgenoot Brinkman af te branden, niet sinds die dagen van Glorie & Gehoorzaamheid, had Beatrix zo een hekel gehad aan een politicus als aan deze Goddelijke Kale.
Wat had ik hem die zure glimlach van het schepsel graag gegund.
"Ik ga met een das van het Republikeins Genootschap", kondigde hij aan. "Is daar een das van dan?" "Dan maken we die!", zei de aanstaande premier.Fortuyn op z'n best kon zichzelf met enige afstand bezien en met groot gevoel voor de absurditeit van alles wat er gebeurde in die draaikolk van de laatste weken voor zijn dood, knipogen naar de macht. Ik ken niet veel politici die in een veel-bekeken TV-programma tot verbijstering van de presentator zeggen dat ze 'aan het zaad van een man' proeven 'wat 'ie de avond tevoren gedronken heeft'. En er mee wegkomen.

Dit stukje wordt geschreven voor een satirisch tijdschrift, maar de aangehaalde gebeurtenissen gingen aan iedere overdrijving voorbij. Ik zou wat ik zag en hoorde niet in een scenario voor een film hebben durven opschrijven, op straffe van ongeloofwaardigheid. 't Gebeurde écht; soms kneep ik in m'n arm om te voelen of ik niet droomde. Er zat veel gebakken lucht in Fortuyn's revolutie, maar niet aan de onzichtbare meesterhand waarmee hij in zijn omgang met het kiezersvolk alle wetten tartte. Een toekomstig premier die verklaarde de dark-room te zullen blijven bezoeken... nooit was het politieke persoonlijker en het persoonlijke politieker geworden.

Als bewonderaar van Den Uyl (PVDA) was Fortuyn niet los gekomen van het misverstand dat de samenleving 'gemaakt' zou kunnen worden. Hij beschikte in ruime mate over de verbeelding die in zulke gevallen van de macht droomt. Ik hield m'n adem in. Anders dan de meesten denken was Fortuyn ook iemand voor het praktisch handwerk van de politiek. De deal met het CDA over het stadsbestuur in Rotterdam was weken voor de verkiezingen gemaakt, mede dankzij de blunderende Kombrink en Benschop die met hun 'de jaren '30 komen weer terug', erin slaagden binnen de kortste keren gehaat te worden zoals geen sociaal-democraten ooit tevoren in die rode stad. Toen wethouder Taks van het Rotterdamse CDA bij de onderhandelingen dwars dreigde te gaan liggen, sprak Fortuyn: "Even mijn vriend Balkenende bellen." Geen punt. Wordt geregeld. En aldus geschiedde.

In de weken voor zes Mei werd mijn man somberder, dat wil zeggen, hij raakte in paniek van de bedreigingen, de agressie op straat, de taarten, de enveloppen met wit poeder, de manier waarop 'ie uitgelachen werd als 'ie aangifte deed en - niet onbelangrijk - de ijver van diverse Officieren van Justitie om hem te vervolgen. 't Is in Nederland sport om de buur'tjes aan te geven bij de gesubsidieerde gedachtenpolitie - een mooie traditie die dateert uit '40-'45 - maar die hem, Fortuyn, bij een mogelijke veroordeling in het kamp der neonazi's, racisten en andere uitdragers van het Verwerpelijke zou plaatsen. Fortuyn: "Ik bén geen De Winter." Hij beschouwde de Islam, terecht, als de grootste bedreiging die vrije burgers onder ogen moeten zien, juist omdat miljoenen tolerante, weldenkende gelovigen van Allah - geïntimideerd door een betrekkelijke minderheid van fanatieke broeders -, hun mond houden, hun handen in onschuld wassen, niet durven beamen dat in het ongelovige Westen Kerk en Staat terecht gescheiden zijn en heimelijk feest vieren als er Amerikanen vallen in de Twin-Towers.

Als de PVDA verstandig was geweest had ze Jeltje van Nieuwenhoven één op de lijst gezet om het Gevaar van de Onderbuik te bestrijden; Fortuyn was bang voor vrouwen. Melkert op twee was dan nu premier. Maar ik geloof dat Fortuyn's bekommernis om het lot van al die vernederde moslimvrouwen oprecht was en niet ingegeven uit demagogische overweging alleen. Voor televisie ben ik wel 'ns met een gesluierde blonde bimbo, Mevrouw Van Gogh, langs onze geweldige politici van het Multi-CuIti gegaan, fluisterend: "Ik heb 'r laten besnijden. Daar worden ze rustig van!"
Nog zie ik meneer De Hoop Scheffer mij toebijten: "Ik geef alleen antwoord op serieuze vragen!.."

't Was mooie TV en in mijn onschuld vond ik die machteloosheid van de politici heel illustratief. 't Regende klachten natuurlijk bij de anti-discriminatie-bureaus, maar antwoord geven op de vraag of de veel gepropageerde gelijkwaardigheid van culturen logisch doorgeredeneerd ook niet betekent dat zo'n klein ingreepje vergoed zou moeten worden door het Ziekenfonds - dit om vervelende bijwerkingen tijdens de operatie te voorkomen, ongeveer zoals toch ook niemand die zeepsop-en-breinaalden-brigades van de vroegere Abortus wenst? -... Ho maar.

Wel kreeg ik ene Achmed van het anti-discriminatie-bureau Utrecht aan de lijn. "Voor de draad ermee, Achmed!" "Jai dieskriemienieren...!" Veertien jaar hier en nog geen zin Nederlands kunnen spreken; ik geloofde m'n oren niet.
Fortuyn kreeg ook zelden antwoord en al helemaal niet van de Anne Frank-citeerders. Ik vermoed dat de omvang van het ongenoegen dat hij aanboorde ook hem beduusd maakte. Enthousiaste taxi-chauffeurs, dames en heren op straat die hem ongevraagd "Volhouden Pimmetje!" toewierpen, 't was een verbijsterende motie van wantrouwen aan de gevestigde politiek.

De grote denker Marcel van Dam, "Prins Exota" in Fortuyn's woorden, vond hem 'een minderwaardig mens' en daarmee miljoenen kiezers. Ik vraag me wel 'ns af waarom Van Dam - van wie in debat met de gehate Pim geen spaan heel bleef - waarom die vriend van de lijdende mensheid zijn landgoed niet ter beschikking heeft gesteld als asiel-zoekers-oord, juist om Fortuyn's aantijging te ontzenuwen dat linkse miljonairs alleen voor anderen de lasten van hun multi-culturele samenleving in petto hebben. Nu ja, wie zou Van Dam zijn rustieke omgeving misgunnen? Fortuyn niet.

De woede van Van Dam, Kok, Van Kemenade, Melkert en al die andere salonsocialisten had vermoedelijk ook hiermee van doen dat 't in de weken voor zes Mei er ook even op leek of Links zijn natuurlijke dominantie in het publieke debat verliezen zou. 't Was alsof Fortuyn de macht van de verlammende jaren '60 in één keer zou breken; er was paniek bij de heren want voor 't eerst in de Nederlandse geschiedenis dreigden de verworpenen der aarde inderdaad aan de macht te komen. Dat kon de bedoeling niet zijn.

Fortuyn was het gehate gezicht van die dreigende omwenteling. Twintig Februari vroeg ik me op m'n web-site "De Gezonde Roker" af waarom Fortuyn nog niet uit de weg was geruimd. Ik schreef letterlijk: "In de Telegraaf van 15 Februari jl. doet Stan Hyugens verslag van de opening van café "De Omval", waar uit de mond van Michiel Romeijn - uitgedost als Obuma - kon worden opgetekend: "Even verderop zag ik Harry Mens en Pim Fortuyn aan een tafeltje zitten. Ik hoop dat hij business-class gaat vliegen, in één klap de torens in." Er werd - uiteraard - 'gebruld' van het lachen.
't Gekke is, Fortuyn en de zijnen wordt voortdurend in de schoenen geschoven dat zij 'aanzetten tot haat', maar 't is eerder omgekeerd; dat prins Pim nog niet is neergeschoten door één of andere redder van de wereld mag met recht een wonder heten. Aan Michiel Romeijn zal 't niet liggen." Het gemelde voorval deed me denken aan Meneer Klein, film met Alain Delon die als dubbelganger van een joodse ingezetene in moeilijkheden komt in het bezette Frankrijk. In die film zit een minutendurende scène van militairen en autoriteiten die zich op de eerste rij een kriek lachen om een antisemitisch cabaret, waarbij kromme neuzen aan geld snuffelen en het Kwaad van de wereld zegeviert. Bij Romeijn's weergave van het progressieve levensgevoel mochten natuurlijk geen autoriteiten ontbreken, en die waren er dan ook, in de personen van Ed van Thijn (PVDA) en Schelto Patijn (PVDA), ex-burgemeesters die weten dat in Amsterdam de humor op straat ligt. Zij gierden 't uit. Wat zullen de heren opgetogen zijn geweest met de blijde tijding van Fortuyn's eliminatie, net als Romeijn trouwens, die je werkelijk om een boodschap kan sturen.

Wouke van Scharrenburg (Den Haag Vandaag): "Half Den Haag wist dat Dijkstal aan de orde had gesteld dat Fortuyn bewaakt moest worden. Hij zei letterlijk: 'Voor je 't weet hebben we er weer een martelaar bij." In het kabinet was de PVDA tegen. Inderdaad; waar gaat het land heen als zomaar 'iedere willekeurige particulier' bescherming zou krijgen? Achteraf gezien is 't een wonder dat Fortuyn 6 Mei gehaald heeft.Toen Mevrouw Janmaat in de jaren '80 werd opgeblazen, was er applaus ter linkerzijde in het parlement en kreeg de politie strikte instructie één en ander niet té nauwkeurig uit te zoeken, 't Betrof hier immers verkondigers van ideeën die maar beter in brand kunnen worden gestoken.

In het paradijs van Marcel van Dam is geen ruimte voor 'minderwaardige mensen' en heerst wat de Duitsers noemen 'klammheimliche Freude' als een zekere kale neet uitgedrukt wordt. Vieze flikker, net goed.

Toen Fortuyn in vraaggesprek met de Volkskrant zei dat het anti-discriminatie-beginsel van de Grondwet - toegevoegd op initiatief van de stalinist Joop Wolf (CPN) - haaks staat op het recht van vrije meningsuiting, was het geloei van de Melkert's niet van de lucht. Ze dachten eindelijk van hun plaaggeest verlost te zijn. Leefbaar Nederland stuurde haar lijsttrekker weg. Het bestuur was beledigd. Stemmenmagneet Teeven liep zich warm. Fortuyn wankelde: "Ik ben failliet. En ik heb geen partij meer." Ik heb toen anderhalf uur op hem ingepraat om door te gaan. Dat was de enige keer dat ik beduidend meer deed dan hem aan het lachen maken. Nu heb ik daar spijt van, hoewel ik hem vlak voor zijn dood - toen 'ie me telefonisch meldde dat 'er vast iets verschrikkelijks gaat gebeuren' - nog toevoegde:"Als jij plat gaat, word je populairder dan lady Di." Hij zag daar de aardigheid wel van in.

De bewuste Zondag na het Interview was Fortuyn dus politicus zonder partij. Fons de Poel gaf die avond namens Netwerk het begrip Roomsche gluiperigheid nieuwe dimensies toen 'ie zijn gast verweet: "Waarom bent U zo kinderachtig? Waarom stapt U niet gewoon op? U hebt verloren!" 't Werd Fortuyn kwalijk genomen dat 'ie had gezegd: "De kiezers beslissen op 15 Mei." Dat 'ie een overwinningsteken had gemaakt alvorens in de Daimler met die kwijlende monsters op schoot weg te suizen, glimlachend: "Ik word de nieuwe premier!" Fortuyn was in topvorm, dat wil zeggen, hij bleef - zoals ik gehoopt had - de beminnelijkheid zelve, vriendelijk, voorkomend en altijd bereid de niet bijster snuggere ondervrager dingen uit te leggen. Vermoedelijk zijn de af te zetten borsten van Sylvia Millecamp voor deze Fons qua problematiek eenvoudiger te doorgronden dan z'n nakende paniek tijdens het onderhoud, toen 'ie zich realiseerde dat de steen des aanstoots hem weer niet de antwoorden gaf die de redactie had voorspeld; en dat Fortuyn's veenbrand toch door zou gaan.

Onwillekeurig vraag je je af of er één in naam democratisch bestuurd land ter wereld is waar de vrije pers zich onder vergelijkbare omstandigheden servieler achter de Gevestigde Orde zou hebben opgesteld. Van Fons de Poel tot Willem Lust, van Ferry Mingele tot Kees Lunshof tot het sprekende paard Raymond van den Boogaardt (NRC-Handelsblad), de lakeien van de regering hinkten voort in eindeloze verontwaardiging. Maar het volk luisterde niet meer... Kon het volk niet worden afgezet?

Frènk van der Linden, deerniswekkend luisje van de reservebank dat zich de laatste tijd 'Meester-interviewer' noemt, maakte zich in Nieuws aan Tafel zo kwaad op de arme Pim dat die laatste zich genoodzaakt zag met een brede, al te onschuldige glimlach, te zeggen: "Laat mij nou ook 'ns uitpraten, joh!..." Dat waren dus weer twee zetels erbij. 't Was net of Van der Linden op het Plein van de Hemelse Vrede een Chinese autoriteit honderd lijken voor de voeten wierp. Niets heeft zo bijgedragen aan het electorale succes van Fortuyn als de heilige verontwaardiging die hij mocht opwekken bij de Frènkie's en de Fonsje's. Dappere wakkeren. En ze hebben vast een aai van Kok gekregen.

Mijn diepste misprijzen gaat juist naar hen uit; niet omdat ze Fortuyn haatten en niet omdat ik gelovigen zonder God de ergste vind. Maar wel omdat ze van de journalistiek een propagandatoeter maakten namens de regering, wel omdat ze geholpen hebben de loop te richten, de loop die uiteindelijk zo efficiënt doel trof, nietwaar? Je mag geloof ik niet zeggen dat het schot van Links kwam en dat de Nederlandse rechtsstaat voornamelijk functioneert voor en door leden van de progressieve gemeente, die met hun rechters en officieren van Justitie aan de hand, uitdagers als Fortuyn het spreken onmogelijk proberen te maken.

Het schot kwam dus van een neutrale toeschouwer met een zwak voor nertsen die in de krant en op TV bepaald niet de indruk heeft gekregen dat de volgende Hitler was opgestaan; en evenmin dat tirannenmoord in dit geval een dienst voor de gehele mensheid zou betekenen. Dat de haat tegen Fortuyn gevoed werd met een felheid die in zich zelf al uitnodigde het Kwaad de wereld uit te helpen en dat een Volkert van der G. in ieder geval op televisie en in de krant zijn opvattingen over de noodzaak van moord op prins Pim voortdurend bevestigd zag, moet toch echt op het conto worden geschreven van Melkert ("Nederland, ontwaak!") en al die andere volksopvoeders in de krant en op TV. Daarvan waren er een hoop.
Laatst hoorde ik een gestaald kader van Groen Links zeggen dat 't 'gewoon' een 'harde campagne' was geweest. Een gewone harde campagne; zou 't zelfde gezegd zijn als, laten we zeggen, meneer Rosenmöller ons ontvallen was door een 'idealist' ter rechterzijde? Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat Fortuyn slachtoffer is geworden van een maandenlange hetze die werd gevoerd om het antwoord te ontlopen op de lastige vragen die hij stelde. Links werd weggespoeld en hield daarmee alleen haar meest sleetse jargon over. Een hoop gekwebbel dus over 'extreemrechts', 'racisme', 'herlevend fascisme' en in stilte het klimaat scheppen waarin moord een heldendaad wordt.

Er zit iets pervers in de gretigheid waarmee Volkert van der G. in de media en door politici tot 'gek' is uitgeroepen. Een gek ontslaat ons schuldige geweten van de overweging dat we misschien toch een tikkeltje overdreven hebben en te ver zijn gegaan. Volkert heeft precies gedaan waarom Folkert van NRC-Handelsblad vroeg in zijn hoofdcommentaar van zes mei - over hoe schandelijk 't zou zijn dat een toekomstige premier Fortuyn kransen leggen zulde op de Dam, bij Dodenherdenking. Erboven had moeten staan; Pief! Paf! Vijf kogels voor straf!En zijn hand zal geen krans op de Dam nog beroeren. Folkert Jensma ontkurkte op zes Mei om zes uur de champagne; dit was zijn tweede zelf geschreven hoofdcommentaar, zonder dat het overleg van Commentatoren over zijn schouder mee had gekeken. Hij had 't ver gebracht voor iemand die als stagiaire bij de courant nog ontslagen dreigde te worden en die alleen na een proces zijn betrekking handhaven kon. Talent! Timing!

Hoe bespottelijk de LPF ook is, ze hebben alle reden om de wortels van de moordende agressie jegens Fortuyn bij Paars te situeren. In dat verband is 't inderdaad een trap na om als één van de rechters bij het komende proces tegen van der G., een actief PVDA-lid aan te wijzen. Want Fortuyn's aanhang bestaat uit tweederangsburgers, die vernederd moeten worden. Volgens Jan Blokker getuigt die gedachte van 'NSB-gedrag'. Is 't werkelijk? In dit verband zeggen zou ik graag willen zeggen: "Houzee! Houzee! voor de NSB!" Wanneer houdt die Tweede Wereldoorlog 'ns op?

Twee minuten voordat ik op moest in een door Jort Kelder te presenteren TV-programma over reclame, kwam het gerucht: "Fortuyn is neergeschoten." En halverwege de opname maakte iemand een gebaar langs de keel. Ik wist genoeg. De samenstellers van het grote anti-Fortuyn-boek haalden - heel moedig - hun werkje snel uit de handel.
Max Pam buitelde over het lijk heen door te verklaren dat deze moord een bewijs was van Fortuyn's 'gebrek aan talent' - waarna op mijn site een foto van Pam's achterhoofd verscheen met daaronder: "Is een hersenbloeding ook bewijs van gebrek aan talent?" Youp van 't Hek, die Fortuyn in de krant en op het toneel had omschreven als "Rat van Fortuyn" (vondst!) , durfde geen grappen meer over de kale te maken. Folkert Jensma schreef een necrologie over de man die een paar dagen eerder in zijn hoofdcommentaar nog had gefigureerd als een schande voor de natie maar die nu, in de New York Times, veel lof kreeg toegezwaaid. Eén voorbeeld: "He captured the public's anxiety about problems from traffic jams to hospital waiting lists to crowded schools - all in a relaxed and pleasant manner. He thought Islam culture "backward" and directly linked the high proportion of immigrants in the big cities to "all ourproblems in health care, law and order, and education." This was not true, of course - but not entirely false either, as everyone in this country has come to realize." Zo'n elastisch geweten lees je niet iedere dag. 't Was, kortom, een dolle tijd.

Fortuyn's begrafenis is door velen als 'massa-hysterie' bestempeld. Mischien is dat waar, maar mij persoonlijk deed 't vooral denken aan de laatste tocht van Falcone, de Italiaanse maffiabestrijder, voor wie duizenden angstige burgers zich de handen rauw klapten. Er was één verschil; bij Fortuyn zat de maffia in de kerk, onder leiding van de gapende premier die gebogen afging door de zijuitgang terwijl het gepeupel buiten "You'll never walk alone" aanhief. Mede dankzij de lafheid van Kok, vanwege wiens van humanitaire praatjes doortrokken beleid op de Balkan 7000 moslims werden vermoord onder de ogen van 'onze jongens', is Nederland heel bijzonder geworden. Kok heeft zich gespecialiseerd in condoleren, met veel luidkeels vertoon van Geweten vooral. De condoléancekampioen; dat kwam nu goed van pas.
Maar dat onze geachte minister-president met al die bekommernis ook nog tijd had gevonden om de nabestaanden van Fortuyn onder druk te zetten opdat er vooral toch maar niks anti-Paars tijdens de begrafenistoespraak te horen zou zijn

...-"Je moet zoiets onder controle houden", aldus Kok in het Kabinet-... dat tart zelfs mijn goede smaak. De speech werd heen en weer gefaxt.
Kok wikte en beschikte. Vermoedelijk vonden de broers zulks machtig interessant. Fortuyn vond vooral zijn oudste broer 'een paardenlul'.
Toen 'ie stierf had 'ie Marten Fortuyn zeven maanden niet gesproken.
Natuurlijk werd Kok's zacht gemasseerde dictaat prompt opgevolgd, nou ja, bijna, op één opmerking over 'voetnoten' na. Een minister-president probeert zich te bemoeien met de uitvaart van een tegenstander die bij leven tevergeefs om bescherming bij hem vroeg... 't is allemaal - laat ik zeggen - niet erg bescheiden. Het lijk stelt geen vragen, de LPF ook niet, maar ze hebben mooie dassen aan, in de kleuren van Pim. Kok probeert de verkiezingen uit te stellen, Kok wil 'er geen demonstratie van maken', Kok haat ze, die mensen buiten voor de kerk, die ooit in meerderheid op hem stemden. Verdwaalden zijn 't, delenden, tuig van de richel. Jeltje van Nieuwenhoven: "Heus Theo, Kok vindt 't ook héél erg!" Omringd door lijfwachten zit Melkert ondertussen lijkbleek aan zijn premierschap te denken. Feyenoord speelt morgenavond een Uefa-Cup-finale; de BVD kan niet garanderen dat meneer Melkert in het stadion niet gelyncht zal worden. De mens en Feyenoord-supporter Melkert beleeft zwarte momenten en het besef niet bij dit sportieve festijn aanwezig te kunnen wezen, is vast dé teleurstelling van z'n leven. Extra betreurenswaardig; Fortuyn ("ik heb niks met voetbal") was voor Sparta..., en zei dat ook nog! Toch goed dat 'ie dood is.

In het licht van het doorgeladen pistool dat meneer Melkert later ontving, zal ik me op papier inhouden, want ik ben nu eenmaal van het harmoniemodel. Niemand, ook Melkert - die voorop liep in de hetze die wel tot moord moest leiden - juist Melkert zou niet bedreigd mogen worden, 't Is verwerpelijk en uit oogpunt van zelfrespect onbegrijpelijk dat de LPF geen oproep heeft gedaan deze aanzetter tot de moord met rust te laten.
Ik was niet van plan ooit nog te gaan stemmen, maar heb uiteindelijk voor de LPF gekozen omdat Kok de avond voor de verkiezingen zo elegant was de kiezer bij Barend & Van Dorp op te roepen 'met het verstand' te stemmen. Na alles wat er gebeurd was, noem je zoiets 'een gotspe'. Hoe blind kan een premier zijn - na zo'n campagne, na z'n handen met het bloed van Fortuyn in zalvende praatjes te hebben gewassen?

Maar, toegegeven, de partij van Fortuyn nu, is een Godsgeschenk voor iedereen die hem haatte en 't beste wat zijn tegenstanders na hun moord kon overkomen, 't Is ongelofelijk, maar ook ironie van de geschiedenis; dat een intelligente man een gevolg van overwegend halve garen, patjepeeërs en pooiers uitzocht, en dat alles onder leiding van graaf Ferry Dracula met z'n ongunstige glimlach. En 't is nog erger dan Fortuyn zich in z'n nachtmerrie's zal hebben voorgesteld; er ontstaat heimwee naar Paars.
Hij zal razendsnel vergeten zijn. Maar toch...

Toen Lennart Booy (ex-Niet Nix, ooit beoogd PVDA-voorzitter) me vertelde dat Melkert na 'de ongelukkige gebeurtenissen' in therapie zit en enig mededogen verdient, dacht ik aan het naakte lijf van Fortuyn op de voorkant van de kranten; zo eenzaam, zo verloren.Is er iemand van Links geweest die ooit ook maar een hint van een verontschuldiging heeft gemaakt voor die laatste campagne? Laten we hopen dat de therapeute af en toe een klappertjespistool tegen meneer Melkert's slaap zet, om z'n gevoel voor democratische verhoudingen enig reliëf te geven.
De Wereldbank krijgt nu een functionaris die de domste verkiezingscampagne uit de Nederlandse geschiedenis aanvoerde; een hele eer. Ik hoop dat meneer Melkert nog heel lang weg zal blijven. Na de begrafenis stond Willem Lust namens NOVA klaar met een camera; wat of ik van dit spektakel vond? Ik zei: "Meneer Melkert is nu in competitie met een lijk en dat is toch weer 'ns wat anders dan zo'n Haagse SM-kelder!"
Ik probeer altijd het positieve te zien. Maar Lust, tweederangs Feldwebel van de politieke zedenpolitie, maakte meteen duidelijk dat dit te ver ging; "Dit wordt natuurlijk niet uitgezonden." Mij is wel 'ns verteld dat je in een vrij land mag zeggen wat je denkt, maar dat geldt blijkbaar niet voor iedereen. Martin Bril föhnde z'n aambeien: "Zoiets kan je niet zeggen. Punt " Van wie niet, eigenlijk? Van de hoofdredacteuren niet, van Femke Halsema niet en vast ook niet van de Koningin. In een land dat sinds de Tweede Wereldoorlog doortrokken is van 'Dit nooit weer', sprak de minister van Binnenlandse Zaken op de avond na de moord: "De Heer Fortuyn zou de politie waarschuwen als hij bedreigd werd " Minister De Vries (PVDA) zag er wat witjes uit. En ging toen weer door met z'n pogingen om de collega's van Justitie in het pak te naaien en mee te laten delen in die raadselachtige weigering om de enige ware leider van de Oppositie te beschermen, zoals dat in een gemiddelde democratie betaamt.
Als Jaap van der Ploeg, directeur Voorlichting van Binnenlandse Zaken, een slokje op heeft, mag 'ie graag uitleggen dat Fortuyn in de ogen van De Vries (PVDA) ongedierte was: "Wij kunnen niet iedere willekeurige particulier beschermen " O, loslippigheid...

En verder?
Op TV heb ik als mijn opvatting gegeven dat meneer de Graaf (D'66) het lijk van Anne Frank nog zou neuken 'als 'ie er een Kamer-zetel aan overhoudt'. 't Was ook een genoegen om Femke Halsema (Groen Links) bij Paul Witteman te mogen feliciteren met de moord: "'t Is jullie toch gelukt! Van harte. Dit is toch wat jullie altijd hebben gewild?" "U kwetst mij!", sprak het Kamerlid met die van permanente verontwaardiging doortrokken kaakklem. Femke - kettingrookster, behalve voor de camera - wilde van mij geen sigaret na afloop, maar kon gelukkig worden opgevangen door Witteman's al evenzeer verontwaardigde redactieleden. Huppelend achter de rolstoel van Mevrouw Singh Varma gaat Mevrouw Halsema 't vast nog heel ver brengen in de politiek. Groen Links is een bijzondere partij, denk maar aan die wethouder die onmiddellijk van der G.'s Millieu-Offensief waarschuwde: "Er komt politie. Haal alle aanwijzingen weg!" En dan later weer spijt betuigen, natuurlijk. Denkend aan Volkert zie ik, in navolging van Peter R. de Vries, een klein complot, maar ik kan 't mis hebben. Enfin, 't zijn weer tijden om het vrouw'tje een nertsmantel cadeau te doen. Sinds de moord haal ik m'n schouders op; ik geloof 't allemaal wel.
En mis Pim met iets van melancholie om wat nooit gekomen is, want 't had zo leuk kunnen zijn.

Halverwege de campagne stelde ik Fortuyn voor om als imam verkleed voor de camera te verschijnen en aan onze Marokkaanse vrienden Arabisch ondertiteld de voordelen van homoseksualiteit aan te prijzen. Ik heb er nog altijd spijt van dat zulks niet door is gegaan. Fortuyn had er wel oren naar, maar de grote strateeg Pieter Langendam was tegen, want: "Zo kom je niet serieus over." Keurige man. 't Is waar dat Fortuyn ook uitdeelde. Hij leende van mij het citaat: "Mevrouw Borst is een groter gevaar voor de Nederlandse gezondheidszorg dan Bin Laden", als laatste in een ironische opsomming van de zegeningen van Paars. Uiteraard werd die uitspraak in NRC-Handelsblad verminkt tot: "Ze is erger dan Bin Laden". Maar toen uit een door Borst persoonlijk over de verkiezingen heen getild rapport bleek dat er inderdaad tientallen doden zijn gevallen op de onder Paars ontstane wachtlijsten, was de stilte oorverdovend.

't Is een ramp voor velen geweest dat Mevrouw Borst niet vijfjaar geleden op één van haar eigen wachtlijsten terecht is gekomen. En of 't nu een fotorolletje bij Defensie betreft of de leugentombola van een kwaadaardige heks op Volksgezondheid, je vraagt je wel 'ns af of de jongens en meisjes van de Nederlandse pers inderdaad zo dom zijn dat ze alles pikken van de Boven-Ons-Gestelden. Wat doen die eigenlijk? In een beschaafd land controleert de pers de zittende macht. In Nederland probeert de pers de Oppositie verdacht te maken. Voor de hetze tegen Fortuyn is niemand betaald, die is voortgekomen uit innerlijke overtuiging. Fortuyn was geen heilige, maar ook niet de halve gare die NRC-Handelsblad van hem probeerde te maken.
Journalist Henk Hofland schrijft voor zijn geleerde Buitenlandcommentaren de New York Times over. Maar daarin kan 'ie niks over jou vinden. Daarom ben jij 'een kwiebus'. Da's logisch, hè? Want als er iets is wat Henk haat, dan zijn 't dissidenten. Daar moet je begrip voor hebben. Maar heus, zo gauw jij premier bent komt Henk je likken! Van achteren en van voren; met boter en suiker. Hmmm! Heerlijk!" "Ik heb er helemaal geen zin an", zei de Heer Fortuyn.

Theo van Gogh
(Bron: www.theovangogh.nl)