De Telegraaf, 03-07-2003

Column Rob Hoogland

Nu blijkt ons aller Volkert misschien wel aan het syndroom van Asperger te lijden. Ik moet toegeven dat ik er nog nooit van had gehoord, al lijd ik zelf aan een kwaal met vrijwel dezelfde naam, namelijk het syndroom van Asperges. De verschijnselen: moordneigingen bij het besef dat de aspergetijd voorbij is.

Hoe ontroerend toch dat de rechter in het hoger beroep tegen de moordenaar van Pim Fortuyn niets, maar dan ook echt niets over het hoofd wil zien. Neem dat syndroom. Twee psychiaters opperden in een krantenartikel dat hij eraan lijdt. Nog nooit hadden zij Van der G. ontmoet en evenmin hadden zij het gedragskundige rapport bestudeerd dat na wekenlange observatie in het Pieter Baan Centrum was opgesteld. Zelf zou ik dan enige terughoudendheid betrachten.

Zo niet deze zielenknijpers, die likkebaardend de schijnwerpers der publiciteit opzochten en vervolgens glashard een diagnose stelden. Het zullen je dokters maar wezen. Zowel het OM als Volkerts advocatenteam had dan ook geen behoefte aan een verhoor met het duo, maar het Amsterdamse hof roept hen vandaag toch op.

Zou zo´n rechter mij eveneens als een deskundige beschouwen? Het kan bijna niet anders, want in tegenstelling tot die twee publiciteitsgeile psychiaters sta ik elke dag in de krant. Baas boven baas, hè?

Ik verzoek de rechter dan ook om mij vandaag eveneens op te roepen zodat ik in de getuigenbank kan verklaren wat ik hierbij op het kennelijk almachtige krantenpapier doe, namelijk dat Volkert van der G. mijns inziens niet aan het syndroom van Asperger lijdt.

Ja, u leest het goed, edelachtbare: Volkert van der G. is naar het oordeel van de gedragsdeskundige Rob Hoogland gewoon een haatdragende hufter die het zelfs meer dan een jaar na zijn daad nog niet over zijn lippen kan krijgen dat hij spijt heeft. En die hoofdzakelijk omdat hij nu "een flinke douw" krijgt, zoals hij het dinsdag zelf zei, herhaling uitsluit: "Een volgende keer zou ik denken, ik heb mijn portie wel gehad."

Met andere woorden: als hij die flinke douw niet zou krijgen - wat wellicht gebeurd zou zijn als Hans Smolders er niet voor had gezorgd dat hij werd opgepakt - dan zou hij dat een volgende keer niet denken en dientengevolge op zo´n moment opnieuw iemand zonder enig probleem uit de weg ruimen. Mij lijkt daarom maar één straf mogelijk: zo´n flinke douw dat er niet eens meer een volgende keer kan komen.

Rob Hoogland in De Telegraaf, 3 juli 2003